Po raz pierwszy kościół w Sicinach wzmiankowany był w 1289. Pierwsza świątynia w Sicinach była konstrukcją drewnianą. W 1424 papież Marcin V zatwierdził przekazanie kościoła parafialnego w Sicinach opactwu cystersów w Lubiążu.
W XV wieku drewniany budynek kościoła zastąpiono budowlą kamienną, której wizerunek zachował się na sufitowym fresku hali wieżowej współczesnego kościoła.
Kamień węgielny pod budowę obecnego barokowego kościoła został położony przez opata zakonu cystersów z Lubiąża, Konstantego Bayera, 10.04.1736. Budowlę według projektu nieznanego architekta (prawdopodobnie Martina Frantza zwanego Młodszym)[1] wzniósł w latach 1736–1740 Karl Martin Frantz z pomocą Antoniego Köllnera i dwunastu murarzy. Poświęcenia wybudowanego kościoła dokonał również opat Bayer. Wydarzenie to miało miejsce 28.10.1740. Prace związane z wykończeniem, wyposażeniem i dekoracją wnętrza kościoła trwały w latach 1741–1742.
Najdłużej trwały prace budowlane przy wykończeniu wieży kościelnej. Jej budowa była przerywana w związku z wojną siedmioletnią oraz wysokim opodatkowaniem klasztorów przez króla Prus, Fryderyka Wielkiego. Ostatecznie, budowę wysokiej na 62 metry wieży ukończono w 1774. Konsekracji świątyni dokonał 06.07.1777 biskup wrocławski von Sommerfeld.

Kościół
Kościół w Sicinach jest budowlą murowaną na planie krzyża z krótkimi ramionami transeptu. Posiada prezbiterium zakończone półkolistą apsydą. Po północnej stronie budowli znajduje się zakrystia. Stronę południową wieńczy wieża, a po zachodniej stronie mieści się niewielka kruchta. Kościół nakryty jest dachem czterospadowym.
Stosunkowo skromna bryła zewnętrzna kontrastuje z bogactwem wystroju architektonicznego wnętrza. Składają się nań kolumny i pilastry podtrzymujące belkowanie odcinkowe, wnęki na ściętych narożach filarów oraz żaglaste sklepienia, z których centralne, podwyższone imituje kopułę.
Ołtarz główny został wyrzeźbiony przez niemieckiego rzeźbiarza Frantza Josepha Mangoldta. Obraz ołtarzowy przedstawiający świętego Marcina został namalowany przez malarza holenderskiego Christiana Bentuma, a malowidła sklepienne zostały wykonane przez jego uczniów: Jana Antoniego Feldera i Ignacego Axtera.