Dzieje Parafii

Pierwszą katolicką świątynię w Józefowie (wraz z klasztorem) ufundował Józef Potocki w 1691 roku. W tym samym roku sprowadzili się tu ojcowie bernardyni. Obydwa budynki, zbudowane z drewna, położone były w pobliżu dawnej fosy obronnej, okalającej Józefów. Istnieją pobieżne informacje na temat wyglądu zespołu kościelno-klasztornego. W zachowanych z tamtego okresu dokumentach widnieje informacja o chórze zakonnym i pięciu ołtarzach które znajdowały się w kościele: głównym, z wizerunkiem Ukrzyżowanego Chrystusa, po bokach Matki Boskiej – z obrazem Madonny, św. Franciszka, św. Anny i św. Antoniego z Padwy. W pobliżu ołtarza głównego znajdowała się niewielka ambona.

W 1729 roku wybuchł pożar, który doszczętnie zniszczył obydwa budynki. Jedyne, co udało się uratować to obrazy Matki Boskiej, św. Antoniego oraz św. Franciszka. Bernardyni przez trzy lata mieszkali w szpitalu-przytułku dla biednych, odprawiając msze święte w kaplicy szpitalnej.

Odbudową obiektu zajął się w 1730 roku syn zmarłego fundatora – Józef Potocki.
Do współpracy został zaangażowany doświadczony architekt, pod którego kierownictwem została wniesiona nowa, murowana świątynia. Kościół został konsekrowany w 1743 roku. Nadano mu tytuł Bożego Ciała, który zachował się do dzisiaj. Obok kościoła powstał połączony z nim, dwupiętrowy murowany budynek klasztorny.

Pierwszy znany opis murowanego kościoła i budynku klasztornego pochodzi
z 1865 roku. Wynika z niego, że nowa świątynia była zdecydowanie większa od poprzedniej. Wybudowano ją z czerwonej cegły, a następnie obustronnie otynkowano. Front jednonawowego kościoła skierowany był na południowy wschód. Po obu jego stronach wzniesiono wieże ozdobione pilastrami i gzymsami.

j6We wnętrzu znajdowało się sześć pięknie zdobionych ołtarzy, wykonanych z drewna lipowego, ufundowanych między innymi przez: Józefa Potockiego (ofiarował środki na ołtarz główny, Matki Boskiej i św. Józefa), jego żonę, Ludwikę z Mniszchów (ołtarz św. Franciszka), starostę horodelskiego, Szrutyńskiego (ołtarz św. Anny), wojewodę smoleńskiego, Stanisława Potockiego (ołtarz św. Antoniego – ufundowany jako wotum dziękczynne za uratowanie w czasie przeprawy przez Wisłę). Ponadto w świątyni znajdowały się organy oraz cztery artystycznie wykonane konfesjonały. Nadzorowanie prac
nad wykończeniem wnętrza powierzono gwardianowi Ludwikowi Czuryle, który zadbał,
aby wszystkie elementy w pełni ze sobą współbrzmiały. Konsekracji kościoła dokonał kardynał krakowski, Jan Aleksander Lipski.

W drugiej połowie XVIII wieku do kościoła dobudowano kaplicę św. Tekli,
w której znajdował się obrazek z wizerunkiem świętej. W czasie renowacji w 1797 roku obraz ten zastąpiono malowidłem przedstawiającym św. Marię Magdalenę.

Równocześnie z kościołem wznoszono dwukondygnacyjny, murowany klasztor
dla ojców bernardynów. Z czasem kościół wraz z klasztorem został otoczony reprezentacyjnym murem. Do muru, otaczającego też cmentarz przykościelny, w 1737 roku gwardian Klementyn Szyndlawski dobudował wieżę z dzwonnicą.

Klasztor w Józefowie odegrał ważną rolę w powstaniu listopadowym. Bernardyni wykazali się dużą odwagą, gdyż zorganizowali w budynku ośrodek organizacji patriotycznej.

Ojcowie pomagali także przy organizacji powstania styczniowego, co doprowadziło do kasaty zakonu w 1865 roku. Kościół zdegradowano do filii świątyni parafialnej,
a bibliotekę, przeznaczoną wówczas dla seminarium w Lublinie, w połowie rozkradziono.

j7Majątek i zabudowania poklasztorne zostały przejęte przez Skarb Królestwa.
Na początku budynek pełnił funkcję więzienia, następnie mieszkali tam księża obsługujący kościół poklasztorny. Od połowy XIX wieku kościół i klasztor niszczały, w 1877 roku spłonął dach kościoła. Zabezpieczono mury i sklepienie, jednak było to tylko tymczasowe działanie,
a budynek popadał w coraz większą ruinę.

Pierwsza wojna światowa spowodowała duże zubożenie miasta. Podczas walk spłonęła większa jego część. Dotkliwie ucierpiało także wnętrze kościoła, który ponownie zajął się ogniem. Wybuch II wojny światowej spowodował kolejne zniszczenia miejscowości, a tym samym także świątyni, która wraz z klasztorem spłonęła kolejny raz.

Po zakończeniu działań wojennych, z czasem kościół odbudowano, odratowując barokową szatę świątyni. W 1946 roku, na mocy decyzji biskupa Stefana Wyszyńskiego, Józefów ponownie stał się siedzibą parafii pw. Bożego Ciała.