W końcu XVIII wieku w miejscu obecnego pałacu znajdował się pałac należący do rodziny Badenich.

W 1852 nieruchomość należała do Wincentyny Lewińskiej, a później przeszła na własność rodziny Branickich. Została wtedy przebudowana w stylu renesansowym przez Henryka Marconiego. W skład zespołu wchodził korpus główny i dwie oficyny dochodzące do ulicy Nowy Świat. W prawej oficynie od 1851 mieściła się apteka o neogotyckim wyposażeniu.

W 1899 właścicielem pałacu stał się Ksawery Branicki, który na placach położonych za pałacem, przy ul. Smolnej, wybudował kilka wielkich kamienic czynszowych.

W czasach II Rzeczypospolitej mieściła się tam ambasada Wielkiej Brytanii. Korpus główny został zniszczony w czasie II wojny światowej. Został odbudowany w latach 1949–1950. W pierwszych latach po odbudowie mieścił Urząd Stanu Cywilnego dla dzielnicy Śródmieście.

W 1965 budynek został wpisany do rejestru zabytków.

Pałac jest siedzibą Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków oraz Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.