Kościół p.w. Świętego Wojciecha w Bninie zbudowany w latach 1448‑1463. Był to niewielki kościół w późnogotyckim stylu. W pierwszej połowie XVI wieku do wcześniejszej bryły dobudowano imponującą wieżę. Szczyt wieży był zwieńczony strzelistym dachem hełmowym oraz nietypowymi wieżyczkami na czterech rogach. Długość budynku wynosiła 33,5 m, wysokość 32 m, szerokość 11 m. Wieża osiągała poziom 52,25 m (widok z wieży kościelnej dostępny tutaj). Kościół był budowlą halową o czterech przęsłach i piątym trapezowym.
W wyniku licznych napraw i remontów kościół parafialny zatracił swój pierwotny gotycki charakter, zwłaszcza wewnątrz. Największe zmiany zaszły podczas przebudowy w 1775 r., przeprowadzonej przez Teofilę Szołdrską Potulicką. Niezmienione pozostały tylko sklepienia kościoła.
Świątynia ta uległa zniszczeniu w nocy z 2/3 marca 1942r. gdy jego wysoka wieża (rysująca się od dawna) przewróciła się, wpadając do wnętrza budynku. Spadająca wieża uszkodziła 1/4 budynku.
Na miejsce zdarzenia przybyło ze Śremu gestapo i otoczyło teren kościoła, zabraniając do niego wstępu. Władze okupacyjne stwierdziły, że grozi dalsze zawalenie budynku i postanowiły wysadzić go w powietrze. Gruzy oczyszczali zapędzeni do darmowej pracy mieszkańcy Bnina. Z oczyszczonych cegieł wybudowano przy dzisiejszej ulicy Parkowej domy dla Niemców (prawdopodobnie chodzi o domy przy ul. Parkowej)
Obecnie w miejscu dawnego kościoła stoi drewniany krzyż, upamiętniający dawną świątynie. Za:

Gród na półwyspie Szyja wcinającym się w jezioro Bnińskie istniał w drugiej połowie X wieku, w czasie, gdy kształtowało się państwo Piastów. Miał ważne znaczenie strategiczne, bo znajdował się na trakcie handlowym z poznania do Wrocławia. Gród był wielokrotnie niszczony i odbudowywany, miał lepsze i gorsze czasy, był nawet siedzibą kasztelanii.
Prawa miejskie od króla Jagiełły
Wokół niego rozbudowało się rzemieślniczo-kupieckie podgrodzie, które z czasem uzyskało prawa miejskie. Stało się to w 1395 roku, pół wieku wcześniej niż te same przywileje uzyskał Kórnik. Ale od tego momentu zaczęła wzrastać jego dominacja. Nie pomogło nawet to, że z Bnińskich wywodził się biskup poznański Andrzej, który w XV wieku ufundował tu gotycki kościół. Od XVII wieku Bnin należał do Działyńskich, właścicieli Kórnika, którzy w nim ulokowali rodową siedzibę.