Najstarsze wzmianki o istnieniu dużej i bogatej wsi Hyżne pochodzą z XV w. Miejscowość rozwijała się prężnie. Pierwsza świątynia powstała na przełomie wieków XV i XVI. Uległa zniszczeniu w skutek zalewania przez rzekę. Parafię utworzono w I połowie XVI w. W 1590 r. Katarzyna Wapowska ufundowała drewniany kościół, który był drugim z kolei, stanął na wzniesieniu zwanym „Tatarską Górą”. Tam też umieszczono cudowny obraz. Później w 1624 r. Tatarzy spalili pierwszy, niszczejący kościół pw. Wszystkich Świętych. Zamierzali też spalić drugą świątynię, lecz Matka Boża Łaskawa cudownie ocaliła go od zniszczenia. Na miejscu spalonego budynku stanęła potem kaplica. W latach 70. XVII w., za czasów nowego właściciela Hyżnego, hrabiego Nieborowskiego, wzniesiono nowy, murowany kościół. Dzisiejsza renesansowa świątynia powstała jako trzecia, w latach 1727-1739, a poświęcił ją w 1745 r. bp Wacław Hieronim Sierakowski.

Trzynawowa budowla z prostokątnym prezbiterium była kilkakrotnie remontowana i rozbudowywana. Na jej dachu znajduje się barokowa wieżyczka. Godna uwagi jest renesansowa chrzcielnica z 1592 r., dzwon „Jan” z 1649 r., 7 kapliczek Matki Bożej, zwanych Dróżkami Siedmiu Boleści Matki Bożej, kaplica pielgrzyma, kaplica Jędrzejowiczów oraz dom parafialny, tzw. wikarówka. Opis z
Mały spacer po Sanktuarium