Polski schron bojowy wchodzacy w skład Punktu Oporu "Szyb Artura", w ramach tzw Obszaru Warownego Śląsk. Schron powstał w roku 1937 i przeznaczony był przede wszystkim do ognia bocznego (na północ). Jego główne uzbrojenie stanowiła armata przeciwpancerna (wz. 36, 37 mm Bofors), a ponadto dwa ckm-y (wz. 30) - jeden umieszczony w kopule i jeden w strzelnicy w ścianie pólnocnej, a ponadto rkm (wz. 28). Obiekt wyposażony został w jedną kopułę pancerną z sześcioma strzelnicami - trzema na wspomniany ciężki karabin maszynowy i trzema do obrony bliskiej. Ogień z rkm-u można było prowadzić ze strzelnicy do obrony korytarza wejścia głównego oraz ew. z wyjścia ewakuacyjnego. Załogę schronu stanowiło prawdopodobnie 19 żołnierzy.