Początki dzisiejszego Specjalistycznego Zespołu Opieki Zdrowotnej nad Matką i Dzieckiem w Poznaniu sięgają roku 1877. Dzięki inicjatywie dr Ignacego Zielewicza powstał pierwszy w Poznaniu Szpital Dziecięcy, a czwarty w Polsce. Placówka zaczęła działalność od 12 łóżeczek szpitalnych i ambulatorium dla dzieci oraz zakładu kąpielowego. Szpital od samego początku związany był ze Zgromadzeniem Zakonnym Sióstr Miłosierdzia Wincentego á Paulo, które przekazały budynek, na potrzeby chorych dzieci po prowadzonym przez siebie zakładzie wychowawczym. Skupiano się przede wszystkim na przyjęciach ambulatoryjnych, dopiero w roku 1880 powiększono bazę łóżek do 30, a trzy lata później do 50. Powstały wtedy oddziały chirurgii dziecięcej, wewnętrzny oraz zakaźny dla chorych na płonicę i błonicę. Naczelnym lekarzem szpitala został Bolesław Krysiewicz. Dzięki jego zaangażowaniu w szpitalu podjęło pracę wielu wybitnych specjalistów z różnych dziedzin medycyny. Rozbudowano także szpital. W 1907r. od strony ulicy powstał nowy budynek w stylu neogotyckim, przebudowano także stary budynek. Szpital dysponował wtedy 120 łóżkami.

W latach 90-tych Szpital przeszedł kolejne zmiany organizacyjne. Najważniejszą z nich było uzyskanie w 1996r. statusu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Był jednym z pierwszych szpitali w Polsce, który został usamodzielniony.
Zaczęto także rozbudowę szpitala, dobudowano nowoczesne skrzydło z Blokiem Operacyjnym i Izbą Przyjęć. Izba Przyjęć została oddana do użytku w roku 2001, a Blok Operacyjny na poziomie europejskim wraz z całkowicie wyremontowanym oddziałem chirurgicznym w 2003r.
Obecnie Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej nad Matką i Dzieckiem dysponuje bazą 427 łóżek.




Budynki stał się siedzibą bezpieki już w lutym 1945 roku, w czasie walk o Poznań. Początkowo trafiały tam osoby podejrzewane (nierzadko bezpodstawnie) o współpracę z okupantem, a wkrótce cele zapełniły się więźniami politycznymi z ugrupowań niepodległościowych.