Cerkiew została zbudowana i konsekrowana w roku 1847. Prawdopodobnie podczas remontu w roku 1937 dach cerkwi pokryty został blachą, a nad nawą wzniesiono pseudokopułę. Jako cerkiew użytkowana była do roku 1951. Następnie przez 2 lata służyła jako kościół rzymskokatolicki. Następnie do roku 1980 wykorzystywana jako magazyn. W okresie tym następowała dewastacja budowli. W roku 1980 świątynia przekazana została kościołowi rzymskokatolickiemu, który w roku 1985 dokonał jej remontu. 18 grudnia tegoż roku, decyzją biskupa przemyskiego Ignacego Tokarczuka przekazana została grekokatolikom. Ostatni remont przeprowadzono w roku 2002.
Budowa

Świątynia zbudowana jest z cegły i otynkowana. Cerkiew dwudzielna, z prezbiterium zamkniętym półkoliście i prostokątną nawą szerszą od prezbiterium. Do prezbiterium przylegająca od północy zakrystia.
Wokół cerkwi
Dzwonnica parawanowa

Przy cerkwi stoi murowana dzwonnica parawanowa, zbudowana prawdopodobnie w roku 1847. Oryginalne dzwony wywieziono w roku 1951 do cerkwi w Strwiążyku, skąd w nieznanych okolicznościach zniknęły. Dzwony wiszące obecnie pochodzą prawdopodobnie z cerkwi w Dźwiniaczu Dolnym. Znajdujący się przy cerkwi cmentarz pozbawiony jest nagrobków. Stoi za to na nim ustawiony w roku 1938 z okazji 950-lecia Chrztu Rusi dębowy krzyż.