Piętrowa willa, w której Jan Kasprowicz spędził ostatnie lata swego życia, została wybudowana w 1920 r. przez harendziańskiego górala Jana Klusia-Fudalę, z przeznaczeniem na pensjonat dla przyjezdnych gości. Wkrótce willę kupiła osiadła w Zakopanem angielska malarka, Winnifred Cooper, od której w 1923 r. odkupił "Harendę" Kasprowicz. Ponieważ kupno domu umożliwiła mu wysoka zaliczka na tłumaczenia literatury angielskiej, Kasprowicz zwykł mawiać, że dom w Zakopanem zafundował mu "pewien Anglik, niejaki Szekspir". Jan Kasprowicz był z Podhalem związany przez lat kilkadziesiąt, bowiem już w 1891 r. odwiedził po raz pierwszy Zakopane, a potem systematycznie przyjeżdżał do Poronina, gdzie zatrzymywał się w domu Mardułów-Gałów. Na Harendzie mieszkał niespełna trzy lata, ale mimo postępującej choroby uważał ten czas za bardzo szczęśliwy. Tutaj też powstały jego wiersze z cyklu "Mój świat".

W tylnej części domu, dokąd przejść można przez drzwi w sieni, znajduje się letnia galeria dzieł malarskich Władysława Jareckiego. Muzeum Jana Kasprowicza istnieje formalnie od 1950 r. Ale jeszcze w latach międzywojennych, za sprawą Marii Kasprowiczowej, "Harenda" stała się ważnym ośrodkiem, skupiającym twórców z różnych dziedzin sztuki, a także miłośników twórczości Kasprowicza - wszystkich serdecznie i gościnnie podejmowanych przez panią Marusię. Z jej inicjatywy Jan Kasprowicz pochowany został w specjalnie wybudowanym mauzoleum, koło swego ukochanego domu. Początkowo spoczął on na Starym Cmentarzu, w grobowcu rodziny Dłuskich, a gdy według projektu Karola Stryjeńskiego powstało Mauzoleum - w 1933 r. przeniesiono prochy poety na Harendę. W górnej części krypty pochowana jest Maria Kasprowiczowa.