marzec 1941 , Plac Zgody, zasiedlanie getta.
3 marca 1941 roku gubernator dystryktu krakowskiego, Otto Wächter, wydał rozporządzenie o utworzeniu w Krakowie tzw. „żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej”. Na obszar getta wyznaczono część Podgórza, położoną po prawej stronie Wisły, u podnóża wapiennych Krzemionek. W jego granicach znalazło się 320 budynków obejmujących około 3 tysięcy izb mieszkalnych. Domy - przeważnie parterowe lub jednopiętrowe były w bardzo złym stanie: panowała w nich wilgoć, rozwijał się grzyb, a w wielu brakowało podłóg, kanalizacji oraz instalacji gazowej i elektrycznej. Na obszarze, który przed wojną zamieszkiwało około 3 tysięcy osób, stłoczono blisko 15 tysięcy ludzi. Większość Polaków z Podgórza przeniosła się na Kazimierz. Na terenie getta funkcjonowała jedynie apteka należąca do Tadeusza Pankiewicza. Żydzi mieli obowiązek przenieść się do getta do 20 marca 1941 roku. W tym okresie ruch między prawobrzeżną i lewobrzeżną częścią Krakowa był ogromny. Z Kazimierza przez mosty na Wiśle w stronę Podgórza ciągnęły tłumy ludzi. Tylko nieliczni zdołali wynająć furmanki konne. Większość transportowała swój skromny dobytek na wózkach i taczkach, resztę niosąc w walizkach i tobołkach. Początkowo getto otoczono drutem kolczastym, następnie drewnianym ogrodzeniem, które później zastąpiono ceglanym murem w kształcie macew - żydowskich nagrobków. Do środka prowadziły cztery bramy, a granice wyznaczały m.in. ulice Nadwiślańska, Na Zjeździe i Kącik od północy, Traugutta i Lwowska od wschodu oraz Rynek Podgórski i Brodzińskiego od zachodu. Głównymi drogami były ulice Józefińska, Lwowska i Rękawka, przecinane przez Węgierską, Krakusa, św. Benedykta, Czarnieckiego i Targową. Getto można było opuszczać jednie za okazaniem przepustki, którą posiadali Żydzi pracujący poza gettem w zakładach pracy i firmach przejętych przez niemieckich przedsiębiorców.
21 marca 1941 r. „żydowska dzielnica mieszkaniowa” została całkowicie zamknięta.
Opis: Muzeum KL Plaszow.