Początki zamku w Krośnie Odrzańskim w obecnym położeniu szacuje się na początek XIII wieku. Przypuszczalnie w tym okresie książę piastowski Henryk Brodaty zbudował pierwszy obronny obiekt nie związanym z wcześniejszym osadnictwem. Badania archeologiczne i analizy dendrochronologiczne wskazują, że najstarszy poziom osadnictwa odkryty na dziedzińcu można datować na początek XIII wieku. W tym czasie zmieniono lokalizację warowni w związku z rozwojem nowego ośrodka osadniczego, który otrzymał prawa miejskie w 1233 roku, prawdopodobnie nadane przez księcia śląskiego Henryka Brodatego (1202-1238). Z tego czasu najprawdopodobniej pochodzą mury elewacji zachodniej i ceglane partie muru skrzydła północnego. Krośnieński zamek przez wiele lat był jedną z głównych rezydencji Henryka Brodatego. Służył jako miejsce organizowania wypraw wojennych. 19 marca 1238 roku umarł w nim Henryk Brodaty. W trakcie najazdu tatarskiego w 1241 roku na zamku schroniła się księżna Jadwiga Śląska, dla której zamek stał się stałą siedzibą po śmierci męża. Przypuszcza się, że pierwotnie zamek był budowlą murowaną z kamieni i cegieł, z budynkiem w części północnej prostokątnego dziedzińca, otoczonego z pozostałych stron murem obwodowym. Zamek pierwotnie miał odrębny system umocnień połączony z miejskim systemem obwarowań. Od końca XIII do końca XV wieku Krosno znajdowało się w granicach Księstwa głogowskiego, będąc tym samym pod panowaniem Piastów śląskich. W wiekach XIV i XV zamek został rozbudowany o skrzydło południowe i od strony zachodniej budynek bramy wjazdowej z wieżą.T. Muszyński zawęża czas rozbudowy do lat 1464-1465.

W 1482 roku Krosno weszło w granice Brandenburgii. Jeszcze w latach 1476-78 miasto i zamek trzykrotnie zbrojnie próbował przejąć książę Jan Żagański, jednak skutecznie odparto jego ataki. Na początku XVI wieku zamek krośnieński stał się siedzibą wdów po elektorach brandenburskich.

Pierwszą z nich była Barbara Hohenzollern, wdowa po Henryku XI, za której sprawą w 1510 przebudowano zamkowe wnętrza. Kolejną mieszkanką była księżna Katarzyna von Braunschwig-Wolfenbüttel, wdowa po księciu Janie z Kostrzyna, władcy Nowej Marchii, który odziedziczył Krosno w 1535 roku. Księżna mieszkała na zamku w latach 1571-1595. Jeszcze zanim ostatecznie zamieszkała na zamku, rozpoczęto prace remontowe we wnętrzu. W ramach szeroko zakrojonych prac przeprowadzono remont elewacji i wnętrz, przebudowując między innymi skrzydło południowe, które zostało wzbogacone o krużganki, oraz wzbogacono budynek bramny o wieżową klatkę schodową. Jeszcze w 1570 roku do bryły zamkowego założenia, do tej pory ograniczonego od wschodu murem kurtynowym, dostawiono skrzydło wschodnie.

W czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1648) miasto ucierpiało wskutek pobytu w nim wojsk szwedzkich. W 1631 roku Szwedzi zajęli Krosno za zgodą i pozwoleniem margrabiego Jana Jerzego. W tym samym roku miasto oraz zamek ucierpiały na skutek rozległego pożaru. W 1636 roku Szwedzi ponownie zajęli miasto, tym razem jako wrogie wojska. To samo miało miejsce w 1639 roku. Wówczas komendantem Krosna ustanowiono Johanna Gunna, który rozpoczął dzieło budowy fortyfikacji w celu przekształcenia miasta w twierdzę. System wodno-ziemnych umocnień był uformowany tak, aby zamek

wydzielić z miejskich fortyfikacji i utworzyć z niego cytadelę, która była przewidziana jako ośrodek aprowizacyjny dla wojska. Po roku 1640, czyli po śmierci męża Hansa Wilhelma, zamek przejęła księżna Elżbieta Charlotta von Pflatz, matka Wielkiego Księcia Fryderyka Wilhelma, która objęła władzę nad miastem na mocy porozumienia ze szwedzkim marszałkiem. W 1642 roku rozpoczęły się prace budowlane, w ramach których rozpoczęto odbudowę zamku po wspomnianym pożarze oraz rozbudowano od strony północnej zamkowe założenie o zabudowania folwarczne. Ostatni szwedzcy żołnierze opuścili Krosno w 1644 roku i tym samym ponownie znalazło się w granicach Brandenburgii.

W latach 1644-1650 południowa część zachodniego skrzydła została przebudowana przez budowniczego z Żar, Stenzla, gdzie powstała kalwińska kaplica zamkowa poświęcona przez berlińskiego duchownego Fryderyka Thulmeiera. Kaplica miała empory i była wyposażona w organy, zastąpione nowymi w 1771 roku, następnie w 1821. Ponadto do wyposażenia wnętrza należała ambona, wymieniona na nową ze środków miasta w 1750 roku. Kaplica funkcjonowała w tej lokalizacji do 1885 roku, służąc gminie ewangelicko-reformowanej. W 1887 roku została ona przeniesiona do nowego kościoła wybudowanego przy ulicy Bankowej.

W 1660 roku Elżbieta Charlotta zmarła, a zamek stracił na znaczeniu i zaczął podupadać. Pomimo swego rezydencjonalnego przeznaczenia, nigdy już nie pełnił roli wdowiej siedziby ze względu na zły stan techniczny. Od połowy XVIII wieku zamek ostatecznie zatracił funkcję i zaczął być użytkowany przez wojsko. W 1710 roku utworzono garnizon krośnieński. W 1740 roku Fryderyk II urządził w nim centrum aprowizacyjne dla swojego wojska, planując aneksję Śląska. W 1816 roku Krosno zostało ustanowione miastem garnizonowym, a zamek przeznaczono na koszary, które funkcjonowały w nim do 1911 roku. W okresie tym zlikwidowano dominującą nad budynkiem wieżę skrzydła południowego i po 1885 obniżono pierwotny budynek kaplicy kalwińskiej, zadaszając go dachem pulpitowym i przeznaczając na magazyn. W 1919 roku na zamku umieszczono Śląską Kasę Oszczędności. (która istniała tam do 1939 roku),

seminarium nauczycielskie oraz mieszkania prywatne. W 1929 roku w skrzydle północnym otwarto muzeum regionalne. W zamku do I wojny światowej istniała kaplica, której kaznodzieją był pastor Doyle z Gorzowa Wielkopolskiego. W XIX wieku ukształtowała się forma przestrzeni wokół zamku, gdzie na miejscu dawnych fortyfikacji powstały budynki i zieleńce. W 1945 roku zamek bardzo ucierpiał na skutek działań wojennych. Fotografie z tego okresu ukazują ruiny pozbawione dachów i częściowo stropów, brak jest również klatki schodowej w wieży bramnej. W latach 1958-59 ruiny zostały zabezpieczone ze środków Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W latach 1964-66 zabezpieczono korony murów, a w 1966 uprzątnięto dziedziniec, na którym nakręcono scenę filmu „Krzyżacy”.

(fragment opisu pochodzi ze strony domowej