W roku 1930 ks. kard. Adolf Bert ram, arcybiskup wrocławski, zamianował ks. Brunona Thomasa kuratusem, czyli samodzielnym duszpasterzem w Ozimku. Huta udostępniła dla potrzeb katolików barak zakładowy, w którym poprzednio, w latach 1923-1928, mieściła się szkoła katolicka. 7 maja 1930 roku ks. kuratus Bruno Thomas od prawił I pierwszą Msze Św. w Ozimku, w tzw. Notkirche, czyli w baraku hutniczym.

Pismem z 26 marca 1934 roku ks. kard. Adolf Bertram zezwolił na budowę kościoła w Ozimku, według projektu architekta i diecezjalnego radcy budowlanego Mokrossa. Budowe rozpoczęto 11 czerwca 1934 roku. Prace postępowały bardzo szybko. Kierownikiem budowy był architekt Mokross. Radą swoim wielkim doświadczeniem służył przy przygotowaniu budowy ks. prałat Józef Kubis, proboszcz parafii św. Krzyża w Opolu, znany budowniczy wielu kościołów. 

W niedzielę 12 sierpnia 1934 roku ks. dziekan Karol Herold, proboszcz w Zębowicach, w obecności ks. proboszcza Jana Leboka z Chrząstowic, ks. proboszcza Jana Gladischa z Dobrodzienia, ks. Franciszka Pieruszki miejscowego proboszcza i licznie zebranych wiernych, poświęcił kamień węgielny pod nowy kościół. Oryginał aktu erekcyjnego znajdował się w kopule pod krzyżem, na wieży kościoła, a sporządzony został przez duszpasterza – ks. Franciszka Pieruszkę w języku niemieckim, kopia znajduje się w archiwum parafialnym. Już w następnym roku, czyli 7 lipca 1935 roku kościół został konsekrowany przez ks. kard. Adolfa Bertrama.