W rozległym parku, wśród zieleni, stoi pałac - dawna rezydencja Chłapowskich. Obecnie mieści się w nim stacja badawcza poznańskiego Zakładu Biologii Rolnej i Leśnej PAN.

Późnobarokowy pałac powstał zapewne mniej więcej w poł. XVIII w. Dokładna data jego budowy nie jest znana. Później liczne przebudowy zmieniały jego kształt i wystrój. Jest budowlą dwukondygnacyjną, przykrytą łamanym dachem czterospadowym. Ma elewacje rozczłonkowane ryzalitami; przy jednym z nich, jeszcze przed wybuchem powstania listopadowego, Dezydery Chłapowski dobudował neogotycką wieżę zwieńczoną krenelażem. Po pożarze budynku w 1880 r. został on odbudowany przez Zygmunta Chłapowskiego (syna generała), przy współpracy architekta Stanisława Boreckiego.

W pałacu zwiedzać można dwa pomieszczenia, oba na piętrze. W obszernym salonie warto zwrócić uwagę na stiukową dekorację ścian, wykonaną ok. 1780 r. w stylu Ludwika XVI. Neoklasyczny sufit pochodzi z 1868 r.

W położonej obok bibliotece sufit zdobią neogotyckie sztukaterie z lat dwudziestych XIX w. Na ścianie wisi portret Dezyderego Chłapowskiego, kopia obrazu namalowanego przez Romana Postępskiego ok. 1854 r.

W holu na parterze znajduje się gipsowa kopia popiersia generała, którego oryginał - znajdujący się obecnie w poznańskim Muzeum Narodowym - wykonał w czerwonym marmurze na początku naszego stulecia Władysław Marcinkowski.

Przed pałacem ustawiono w 1979 r., w stulecie śmierci Dezyderego Chłapowskiego, niewielki głaz z okolicznościową tablicą.

Wokół budynku pałacowego rozciąga się ponad dwudziestohektarowy park, założony w XVIII w. Pierwotnie był to park regularny; sprowadzony przez generała ogrodnik Augustyn Denizot przekształcił go w latach 1860-70 w park angielski. Dziś charakter krajobrazowy ma tylko północna część parku; połać południowa, za rowem, to obszar leśny.

Powierzchnia 21.86 ha, w tym 1.53 ha wód. Kształt zbliżony do wydłużonego czworoboku.

Według ewidencji z 1979 roku w parku rośnie 2200 drzew o obwodzie ponad 600 cm. W bardzo bogatym drzewostanie parku w wieku 100-150 lat z licznymi okazami 300 – letnimi występują: graby – ok. 400, wiązy – ok. 200, jesiony – 200, dęby szypułkowe – ponad 400, lipy – 200 sztuk, olsze – 120, klony – około 150, a także świerki, buki, topole, sosny oraz drzewa pochodzenia obcego. W 1937 r. rosło w parku 100 drzew o wymiarach pomnikowych. Dziś ta liczba zmalała do 46 okazów, w tym 2 okazałe, 400 – letnie pomniki przyrody: dąb szypułkowy „Dezydery” o obwodzie 785 cm i wysokości ok.. 22 metrów oraz dąb szypułkowy „Antonina” ( od imienia żony Dezyderego ) o obwodzie 675 cm i wysokości ok. 20 metrów.

Przy wschodniej elewacji pałacu wznosi się neogotycką kaplica pw. NMP Niepokalanie Poczętej, zbudowana w latach 1847-48. Tradycja rodzinna przekazuje, że jej projekt opracowała córka generała - Zofia. Kaplica na poziomie pierwszego piętra jest połączona z pałacem gankiem wspartym na arkadzie. Zbudowana została w latach 1846-1847, w stylu neogotyku angielskiego. Nakryta dachem wysokim dwuspadowym, wewnątrz ołtarz neogotycki. Pod galerią, między pałacem a kaplicą, w zachodniej ścianie kaplicy wmurowana została pamiątkowa tablica poświęcona pamięci prof. Zdzisława Wilusza – założyciela i kierownika stacji PAN w Turwi.

Oficyna – zbudowana ok. XIX w., klasycystyczna. Murowana, otynkowana na rzucie wydłużonego prostokąta, jedenastoosiowa. Parterowa z użytkowanym poddaszem, nakryta mansardowym dachem z lukarnami, dachówką.

Dawny dom ogrodnika – zbudowany ok. XIX w., murowany, otynkowany na rzucie prostokąta, parterowy, dach dwuspadowy z naczółkami, kryty dachówką.



Info za [