Eksploatację złóż siarki rodzimej metodą odkrywkową w rejonie tarnobrzeskim rozpoczęto w wyrobisku "Piaseczno" w 1958 r i prowadzono do 1971 r., natomiast w wyrobisku "Machów" w latach 1970 – 1992. Początki powstania Kopalni Siarki "Machów" datuje się na rok 1964.
Wydobycie rudy z wyrobisk stanowiło bazę produkcji siarki opartej na metodzie flotacyjno-rafinacyjnej. Prowadzona eksploatacja rudy siarkowej i jej przeróbka charakteryzowała się wysokim stopniem uciążliwości dla środowiska naturalnego.

Dobra koniunktura siarki na rynkach światowych uległa w drugiej połowie 1991r. gwałtownemu załamaniu. Powodem załamania cen siarki była zwiększona podaż taniej siarki z odzysku oraz ogólnoświatowa recesja gospodarcza. Doprowadziło to do zahamowania rozwoju górnictwa siarki w Polsce poprzez zaprzestanie wydobycia siarki w odkrywce „Machów” w wyniku czego podjęto decyzję o likwidacji wyrobiska górniczego.

Z wyrobiska „Piaseczno” oraz „Machów” łącznie wydobyto ok. 82 mln Mg rudy siarkowej, z czego uzyskano ok. 15 mln Mg siarki rafinowanej, w tym celu konieczne było zdjęcie ok. 380 mln m3 nadkładu.

Z końcem 1992 roku zakończone zostało wydobycie siarki w odkrywce "Machów". Nie został jednak wyłączony system odwadniania złoża, który zapewniał utrzymanie zwierciadła wód trzeciorzędowych poniżej spągu wyrobiska. Zachowanie zwierciadła wód na takim poziomie wynikało z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa w okresie prowadzenia prac likwidacyjnych, co wymagało pompowania wody na poziomie ok. 35 tys. m3/dobę za pomocą szeregu studni trzeciorzędowych rozmieszczonych na spągu wyrobiska.

Prace likwidacyjne w Kopalni rozpoczęto w 1994 r. na mocy decyzji Ministra Przemysłu i Handlu. Stawiając Kopalnię w stan likwidacji, wskazano jednocześnie wodny kierunek zagospodarowania wyrobiska. Aby ten cel osiągnąć należało uporządkować tereny zdegradowane, a przede wszystkim zabezpieczyć wyrobisko kopalniane poprzez budowę warstwy izolującej, odpowiednie wyprofilowanie i umocnienie skarp.

Źródło :