starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › Toruń › Stare Miasto › ul. Piekary › Areszt Śledczy |
21 lipca 2010 , Beczka widziana z Fosy Staromiejskiej.
Skomentuj zdjęcie
polskup
+1 głosów:1  Tradycyjna nazwa tego przybytku to beczka. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła nazwa okrąglak. A może ktoś wie? Z tego, co wiem, okrąglak to zupełnie inny budynek (Inowrocławska 12). Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: uzup. 2026-03-23 13:03:18 (miesiąc temu)
Woj11
+1 głosów:1 do polskup: Nazwę okrąglak podaje sama SW, nazwy beczka lub ul ponoć są wersją wcześniejszą 2026-03-23 13:21:36 (miesiąc temu)
polskup
+3 głosów:3 do Woj11: Problem polega na tym, że SW też korzysta z Wikipedii :) Natomiast ulem nazywa się każdy budynek więzienny z blindami, przez który osadzeni się "pucują", czyli drą, czy to do siebie nawzajem, czy to do "maniur" (kobiet) na wolności. Krótko mówiąc, moim zdaniem jest to faktoid, który się rozpowszechnił dzięki Wikipedii i korzystającym z niej dziennikarzom. Nikt ze "starych torunian" tak nie mówił. 2026-03-23 13:29:46 (miesiąc temu)
do polskup: W takim układzie muzeum też korzysta z wikipedii :) 2026-03-23 13:39:57 (miesiąc temu)
polskup
+3 głosów:3 do Woj11: Myślę, że każdy korzysta. I oby tylko z Wikipedii, a nie AI. Natomiast zrozumiałem, że nie wyraziłem się jasno: Wikipedię i googla mam i ja i zdaję sobie sprawę w jaki sposób i z jaką intensywnością rozchodzą się informacje, także te nieprawdziwe, po internecie. Najbardziej zależy mi, aby na zadany problem wypowiedzieli się Fotopolanie – mieszkańcy Torunia i z tym miastem związani. Zauważ, że na zalinkowanej stronie Muzeum, podobnie jak w Wikipedii, słowo okrąglak pisane jest od wielkiej litery. Pozostałe określenia nie pojawiają się. W artykułach, gdzie się pojawiają inne określenia, są one pisane od małej litery: SW, SE, radio Eska i inne. Dokładnie tak jak w Wikipedii. Stąd moje podejrzenia. Natomiast argumentem dla mnie koronnym jest fakt, że w mowie potocznej żadna ze znanych mi osób pochodzących z Torunia nie mówi inaczej jak beczka. W tym także osoby, które znają ten budynek od wewnątrz. Ponieważ istnieje taka możliwość, że mieszkańcy się mylą, a Wikipedia ma rację, postanowiłem tu wywlec tę debatę na światło dzienne. 2026-03-23 15:44:00 (miesiąc temu)
Woj11
+1 głosów:1 do polskup: Też jestem ciekawy. Chociaż pamiętam, że gdy oprowadzano mnie po Toruniu, to przewodnik użył nazwy "okrąglak". Moze dla przyjezdnych ta nazwa, a dla lokalsów "beczka" ;) 2026-03-23 16:11:50 (miesiąc temu)
polskup
+2 głosów:2 do Woj11: Sprawdziłem dokładniej wyniki z googla. Serwisy stricte toruńskie (Nowości, Toruń Nasze Miasto) używają jedynie określenia beczka. Ale wykryłem drugą nieścisłość: otóż nasza okrągła beczka od kilku lat nie jest już aresztem śledczym. Oficjalnie nazywa się: Zakład Karny w Inowrocławiu - Oddział Zewnętrzny w Toruniu, czyli jest tzw. "ozetem". Nazwa trochę długa... Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: korekta 2026-03-23 19:40:20 (miesiąc temu)
Jasiud2
+1 głosów:1 Obie nazwy funkcjonują jednocześnie, czy powiesz okrąglak czy powiesz beczka, każdy w Toruniu wskaże to właśnie miejsce. 2026-03-23 22:48:58 (miesiąc temu)
do Jasiud2: Dziękuję. Liczyłem na Twoje zdanie. A nazwa okrąglak długo funkcjonuje? 2026-03-23 22:51:13 (miesiąc temu)
Jasiud2
+1 głosów:1 do polskup: Z tego co się orientuję, to od jego powstania w połowie XIXw. 2026-03-26 19:26:14 (miesiąc temu)
|
|
Na stronie od 2023 czerwiec
2 lata 10 miesięcy 26 dni |
Dodane: 23 marca 2026, godz. 13:00:48
Autor zdjęcia: polskup
Rozmiar: 3648px x 2736px
Aparat: E-420
Obiektyw: OLYMPUS 14-42mm Lens
1 / 160sƒ / 10.0ISO 10018.0 mm (35 mm eq)
1 pobranie 246 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia polskup
Obiekty widoczne na zdjęciu
Areszt Śledczy
więcej zdjęć (24)
Zbudowano: 1866
Areszt Śledczy Toruń tzw. "Okrąglak" - zakład penitencjarny w Toruniu, przeznaczony dla mężczyzn tymczasowo aresztowanych, skazanych młodocianych, odbywających karę po raz pierwszy oraz recydywistów penitencjarnych.
Areszt Śledczy położony jest w Zespole Staromiejskim w bliskim sąsiedztwie kościoła NMP, Collegium Maius oraz Planetarium. Siedzibą Aresztu jest zabytkowa czteropiętrowa neogotycka rotunda, ze względów architektonicznych jedyny taki obiekt w kraju.
Początki Aresztu Śledczego w Toruniu sięgają roku 1853, kiedy to władze pruskie podjęły decyzję o budowie nowego więzienia w mieście. Jego budowę rozpoczęto w 1864 roku, a zakończono w 1866 roku. Lokalizacja tego aresztu nie jest przypadkowa, powstał on w bliskim sąsiedztwie istniejącego już gmachu sądu (dziś Sąd Okręgowy). W czasie II Rzeczypospolitej spełniał on funkcję więzienia karno-śledczego (w 1935 roku odnotowano rekordową liczbę: 600 osadzonych), zaś w okresie II wojny światowej był on małym zakładem karnym. Torturowano i przesłuchiwano wówczas schwytanych agentów alianckich oraz ludność cywilną i członków ruchu oporu. Przetrzymywano uciekinierów z Festung Posen ("twierdzy Poznań") - grupę przymusowych robotników, którzy uciekli z poznańskiej cytadeli. Po II wojnie światowej "Okrąglak" ponownie pełnił funkcję aresztu, w którym do roku 1957 osadzano także kobiety. W latach 1989 - 1993 w toruńskim areszcie przeprowadzono generalny remont, poprzedzony pracami archeologicznymi, na czas którego zawieszono funkcjonowanie placówki. W wyniku prowadzonych wówczas prac zmniejszono cele, w których urządzono kąciki sanitarne, drewniane podłogi zastąpiono betonowymi, dobudowano wiele dodatkowych krat i bram, wyposażając je w zabezpieczenia elektromagnetyczne, nadbudowano także mur ochronny. Przeprowadzono również remont elewacji budynku. Obecnie toruński areszt przeznaczony jest dla 151 mężczyzn.
Areszt Śledczy położony jest w Zespole Staromiejskim w bliskim sąsiedztwie kościoła NMP, Collegium Maius oraz Planetarium. Siedzibą Aresztu jest zabytkowa czteropiętrowa neogotycka rotunda, ze względów architektonicznych jedyny taki obiekt w kraju.
Początki Aresztu Śledczego w Toruniu sięgają roku 1853, kiedy to władze pruskie podjęły decyzję o budowie nowego więzienia w mieście. Jego budowę rozpoczęto w 1864 roku, a zakończono w 1866 roku. Lokalizacja tego aresztu nie jest przypadkowa, powstał on w bliskim sąsiedztwie istniejącego już gmachu sądu (dziś Sąd Okręgowy). W czasie II Rzeczypospolitej spełniał on funkcję więzienia karno-śledczego (w 1935 roku odnotowano rekordową liczbę: 600 osadzonych), zaś w okresie II wojny światowej był on małym zakładem karnym. Torturowano i przesłuchiwano wówczas schwytanych agentów alianckich oraz ludność cywilną i członków ruchu oporu. Przetrzymywano uciekinierów z Festung Posen ("twierdzy Poznań") - grupę przymusowych robotników, którzy uciekli z poznańskiej cytadeli. Po II wojnie światowej "Okrąglak" ponownie pełnił funkcję aresztu, w którym do roku 1957 osadzano także kobiety. W latach 1989 - 1993 w toruńskim areszcie przeprowadzono generalny remont, poprzedzony pracami archeologicznymi, na czas którego zawieszono funkcjonowanie placówki. W wyniku prowadzonych wówczas prac zmniejszono cele, w których urządzono kąciki sanitarne, drewniane podłogi zastąpiono betonowymi, dobudowano wiele dodatkowych krat i bram, wyposażając je w zabezpieczenia elektromagnetyczne, nadbudowano także mur ochronny. Przeprowadzono również remont elewacji budynku. Obecnie toruński areszt przeznaczony jest dla 151 mężczyzn.
ul. Piekary
więcej zdjęć (324)
Dawniej: Bäckergasse
ULICA PIEKARY
W średniowieczu nazwą tą określano tylko fragment dzisiejszej ulicy, zamkniętej od północy ul. Kopernika (dawniej Starotoruńską). Dłuższy jej odcinek aż do kościoła NMP zwano wówczas Kozią, natomiast ostatni prowadzący do Fosy Staromiejskiej określano "Za Franciszkanami".
Zgodnie z zasadą obowiązującą wówczas w mieście, znajdujący się na tej ulicy piekarze mogli w dni powszednie sprzedawać pieczywo w oknach własnych domów, a tylko w dni targowe musieli wykładać swój towar na ławach w ratuszu; ale później handel pieczywem poza ławami został jednak zakazany.
Oprócz piekarzy na ulicy tej w końcu XIV w. mieszkali również rzeźnicy i karczmarze, ale przy ul. Koziej przeważali kuśnierze. Bliskość Wisły zadecydowała, iż na początku ulicy lokowano spichlerze.
Pierwszy z nich (nr 2), ale narożny i stąd opatrzony dodatkowo adresem (ul. Rabiańska 23) zbudowany został w pierwszej połowie XVII w. i to zapewne na miejscu gotyckiego. Ustawiony szczytem do ulicy, z charakterystycznymi opaskami okiennymi przypominającymi worki ze zbożem, należy niewątpliwie do najciekawszych spichlerzy w Polsce. Mniejszy, ale o wiele starszy spichlerz (nr 4) z drugiej połowy XIV w., (stojący również na rogu z ul. Rabiańska), pomimo przebudowy z XIX w. zachował dawną elewację ze szczytem schodkowym. Podobny szczyt z około 1400 r. zdobi czteroosiową kamienicę (nr 9), zmodernizowaną w XIX stuleciu. Późnogotyckie elementy odkryto na fasadzie budynku nr 20, ale sąsiednia kamienica (nr 18) nosi ślady przebudowy renesansowej. Z tego samego okresu pochodzą także wzniesione na zrębach gotyckich trzy inne domy renesansowe (nr 6, 12, 14).
Ciekawym przemianom uległa barokowa kamienica (nr 37) z fasadą ozdobioną bogatą sztukaterią roślinną z pierwszej połowy XVIII wieku. W jej dolnej kondygnacji przebito w 1911 r. pasaż, który usprawnić miał komunikację z Bydgoskim Przedmieściem. Z tego też czasu pochodzi boniowanie parteru, a architektem tego przedsięwzięcia był Karl Caesar (ur. 1874 r). W 1936 r. dodatkowo przebito przyziemia dwóch sąsiadujących kamienic (nr 35 i 39) i w ten sposób powstał tzw. Łuk Cezara, przez który prowadził ruch kołowy do miasta aż do 1973 r.
Kamienica nr 39 początkami sięga XV w., z tego bowiem okresu pochodzą malowidła ścienne Ukrzyżowania i św. Krzysztofa, odkryte w izbie na pierwszym piętrze w trakcie tylnym. Od 1845 r. właścicielem jej był znany drukarz i księgarz Ernst Lambeck (1814-1892), a później jego syn Walter.
Tutaj w 1858 r. wydrukowano po raz pierwszy na ziemiach polskich "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza, o czym przypomina umieszczona na murze tablica pamiątkowa.
Sąsiednia mała kamienica (nr 41) z renesansowym szczytem, zdobiona okuciowym ornamentem, pochodzi z końca XVI wieku.
W średniowieczu nazwą tą określano tylko fragment dzisiejszej ulicy, zamkniętej od północy ul. Kopernika (dawniej Starotoruńską). Dłuższy jej odcinek aż do kościoła NMP zwano wówczas Kozią, natomiast ostatni prowadzący do Fosy Staromiejskiej określano "Za Franciszkanami".
Zgodnie z zasadą obowiązującą wówczas w mieście, znajdujący się na tej ulicy piekarze mogli w dni powszednie sprzedawać pieczywo w oknach własnych domów, a tylko w dni targowe musieli wykładać swój towar na ławach w ratuszu; ale później handel pieczywem poza ławami został jednak zakazany.
Oprócz piekarzy na ulicy tej w końcu XIV w. mieszkali również rzeźnicy i karczmarze, ale przy ul. Koziej przeważali kuśnierze. Bliskość Wisły zadecydowała, iż na początku ulicy lokowano spichlerze.
Pierwszy z nich (nr 2), ale narożny i stąd opatrzony dodatkowo adresem (ul. Rabiańska 23) zbudowany został w pierwszej połowie XVII w. i to zapewne na miejscu gotyckiego. Ustawiony szczytem do ulicy, z charakterystycznymi opaskami okiennymi przypominającymi worki ze zbożem, należy niewątpliwie do najciekawszych spichlerzy w Polsce. Mniejszy, ale o wiele starszy spichlerz (nr 4) z drugiej połowy XIV w., (stojący również na rogu z ul. Rabiańska), pomimo przebudowy z XIX w. zachował dawną elewację ze szczytem schodkowym. Podobny szczyt z około 1400 r. zdobi czteroosiową kamienicę (nr 9), zmodernizowaną w XIX stuleciu. Późnogotyckie elementy odkryto na fasadzie budynku nr 20, ale sąsiednia kamienica (nr 18) nosi ślady przebudowy renesansowej. Z tego samego okresu pochodzą także wzniesione na zrębach gotyckich trzy inne domy renesansowe (nr 6, 12, 14).
Ciekawym przemianom uległa barokowa kamienica (nr 37) z fasadą ozdobioną bogatą sztukaterią roślinną z pierwszej połowy XVIII wieku. W jej dolnej kondygnacji przebito w 1911 r. pasaż, który usprawnić miał komunikację z Bydgoskim Przedmieściem. Z tego też czasu pochodzi boniowanie parteru, a architektem tego przedsięwzięcia był Karl Caesar (ur. 1874 r). W 1936 r. dodatkowo przebito przyziemia dwóch sąsiadujących kamienic (nr 35 i 39) i w ten sposób powstał tzw. Łuk Cezara, przez który prowadził ruch kołowy do miasta aż do 1973 r.
Kamienica nr 39 początkami sięga XV w., z tego bowiem okresu pochodzą malowidła ścienne Ukrzyżowania i św. Krzysztofa, odkryte w izbie na pierwszym piętrze w trakcie tylnym. Od 1845 r. właścicielem jej był znany drukarz i księgarz Ernst Lambeck (1814-1892), a później jego syn Walter.
Tutaj w 1858 r. wydrukowano po raz pierwszy na ziemiach polskich "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza, o czym przypomina umieszczona na murze tablica pamiątkowa.
Sąsiednia mała kamienica (nr 41) z renesansowym szczytem, zdobiona okuciowym ornamentem, pochodzi z końca XVI wieku.