Fundamenty tradycji polskiego baletu zbudował zespół Tancerzy Narodowych Jego Królewskiej Mości, który działał w latach 1785–1795. Kolejne lata nie sprzyjały rozwojowi baletu warszawskiego i choć czyniono starania, dopiero w 1818 przyjazd Louisa Thierry’ego z grupą francuskich tancerzy dał nowy początek baletowi warszawskiemu i szkole baletowej. Powstał też nowy repertuar, którego trwałą ozdobą stało się "Wesele w Oycowie". Premiera baletu, w oparciu o motywy Cudu mniemanego, czyli Krakowiaków i Górali, miała miejsce 14 marca 1823  na scenie Teatru Narodowego, a występ zajął  wyjątkowe miejsce w dziejach polskiego baletu. W latach zaborów budujące się tradycje wykonawcze przeniknął etos patriotyzmu, nadając temu baletowi wyjątkową pozycję. Był ceniony przez widzów i traktowany z atencją przez artystów baletu.

Sukces premiery "Wesele w Oycowie". był umiarkowany i choć balet utrzymywał się w repertuarze, to jego popularność zaczęła wzrastać dopiero pod koniec lat 30. XIX w. W Repertuarze teatrów warszawskich 1832–1862 wyraźnie widać większą liczbę prezentacji w latach 1838–1860, z rekordowym wzrostem w 1851 roku, gdy balet wykonano 31 razy. Dodawano nowe tańce, uzupełniana była strona choreograficzna i scenograficzna: w 1842 Michał Groński przygotował „...nową dekorację okolic Oycowa", a w 1851 główny dekorator teatru warszawskiego, Antonio Sacchetti: przedstawiającą "...okolice Oycowa,  zdjętą z natury”.

Popularności "Wesela w Oycowie" sprzyjała moda na tańczenie mazurka w wersji salonowej, która przybrała na sile w latach 30.i 40. XIX w

Spektakl wystawiono ogółem ok 1000 razy.