Murowany dawny kościół ewangelicki w centrum miasta, zlokalizowany na skraju Parku im. Dzieci Wrzesińskich, przy skrzyżowaniu ulicy Opieszyn i Tadeusza Kościuszki. Po II wojnie światowej gmina ewangelicka z powodu braku wyznawców została rozwiązana, a świątynię w 1946 roku oddano w zarząd i użytkowanie katolikom (wyświęcony 8 grudnia 1946). W nawiązaniu do istniejącego dawniej na Opieszynie kościoła szpitalnego Świętego Ducha, świątynia otrzymała takie wezwanie. Od 1960 pełnił funkcję kościoła rektorskiego, a od 1969 stał się kościołem parafialnym.

Obecny kościół powstał w latach 1894-1895 w stylu neogotyckim, na miejscu wcześniejszych kościołów z 1817 i 1822. Kościół zbudowany jest z cegły na kamiennym fundamencie, posiada styl neogotycki. Wnętrze jednonawowe z węższym, prosto zamkniętym prezbiterium od wschodu. Od strony zachodniej do nawy przylega wysoka czterokondygnacyjna kwadratowa wieża z kruchtą w przyziemiu, nakryta strzelistym hełmem o charakterze iglicy, zwieńczona kulą i krzyżem. Po obu stronach wieży znajdują się dwa aneksy mieszczące składzik oraz schody na emporę muzyczną. W oknach prezbiterium zachowały się pierwotne witraże, przedstawiające czterech Ewangelistów oraz – w oknach okrągłych – popiersie Chrystusa, Baranka Apokaliptycznego i Kielich. Kościół przykryty wysokim dachem dwuspadowym, pokrytym dachówką.