Kościół Bożego Ciała jest wzniesioną z cegły i kamienia trójnawową budowlą bazylikową (co znaczy, że nawa główna posiada własne oświetlenie, w postaci okien umieszczonych ponad dachami naw bocznych), pozbawioną transeptu, pięcioprzęsłowe prezbiterium zamyka pięć ścian ośmioboku. Czteroprzęsłowy korpus wybudowany jest w systemie filarowo-przyporowym.

Budowę rozpoczęto około roku 1342 i kontynuowano przez kilka lat, wynosząc mury prezbiterium na wysokość ponad 10 metrów. Po tym czasie nastąpiła przerwa w budowie, którą wznowiono pod koniec lat 60-tych XIV wieku - zmieniono wtedy też koncepcję wyglądu świątyni: pierwotnie planowany korpus halowy (wszystkie nawy równej wysokości), zastąpiono bazylikowym.

Ponieważ w 1405 roku nastąpiło rozliczenie z Janem Czipserem, można przyjąć ten rok, za datę ukończenia korpusu. W tym samym roku król Władysław Jagiełło sprowadził do Krakowa Kanoników Regularnych Laterańskich z Kłodzka, którzy przejęli pieczę nad kościołem Bożego Ciała. W początkowych latach XVII wieku, opiekę nad zakonem i kościołem objął ksiądz Marcin Kłoczyński, który w latach 1612-1644 nadzorował wykonanie wielu barokowych "ulepszeń" świątyni. Jego zasługą było wzniesienie wieży z pięknie zdobionym manierystycznym hełmem, a także wybudowanie trzech krucht, nakrytych kopułami z latarniami i najpiękniejszych stalli wśród kościołów Krakowa.
źródło: