Początki Zagłębianki sięgają czasów sprzed I wojny światowej. Między 1911, a 1914 rokiem na dąbrowskiej wówczas Ksawerze zaczęły powstawać dzikie drużyny piłkarskie: Sęp, Naprzód, Orzeł i inne. Ich rozwój szybko przerwał wybuch wojny, ale tradycja pozostała, bowiem to rok 1911 został przyjęty jako oficjalny rok założenia klubu. Po wojnie, w 1920 r. z inicjatywy Mieczysława Bluszcza powstało Koło Sportowe "Odrodzona Polska", które w 1922 roku połączyło się z reaktywowanymi Sępem i Orłem. Wówczas też pojawiła się nazwa Zagłębianka. Postanowiono wówczas, że barwami klubowymi będą barwy górnicze - zielony i czarny.
W okresie międzywojennym pomimo różnych problemów klub rozwijał się i osiągął coraz lepsze wyniki sportowe. Pierwsze mecze rozgrywano na okolicznych łąkach, a później na stadionie Żydowskiego KS "Hakoach" Będzin (teren obecnej zajezdni autobusowej przy ul.Promyka na Warpiu). W 1935 roku klub otrzymał od KWK Paryż teren obecnego stadionu przy ul.Siemońskiej. Stadionowa stabilizacja pomogła klubowi, bowiem w 1939 roku piłkarze Zagłębianki awansowali do A-klasy, jednak po raz drugi rozwój klubu przerwała wojna.
W trudnych latach 1939-1945, mimo zakazu Niemców nie zaniechano gry w piłkę. W 1942 roku na boisku Zagłębianki odbył się nawet konspiracyjny turniej z udziałem gospodarzy oraz zespołów Zagłębie Dąbrowa Górnicza, KS Piaski, Unia Sosnowiec i AKS Niwka.
Po wyzwoleniu opiekę nad klubem przejęła KWK Generał Zawadzki (ówczesna nazwa Kopalni Paryż). Dzięki pomocy kopalni poprawiły się warunki bytowe klubu. Wybudowano budynek klubowy, a także stadion, na otwarciu którego mecz z będzińską Sarmacją obserwowało kilka tysięcy widzów. Swego czasu obiekt przy ul. Siemońskiej był jednym z ładniejszych w okolicy. Posiadał on widownię na 15000 miejsc. W skład całego kompleksu wchodziły trzy boiska do gry w piłkę nożną i czwarte dla trampkarzy, bieżnia lekkoatletyczna, 2 korty tenisowe, boiska do siatkówki i koszykówki, strzelnica oraz basen kąpielowy o wymiarach 25x50 m. Podkreślić trzeba wkład załogi kopalni w budowę tych obiektów w ramach czynów społecznych.
Poprawa warunków do gry przyniosła sukcesy sportowe. Zaczynając w 1945 roku od C-klasy, w 1955 roku piłkarze Zagłębianki awansowali do III ligi Zagłębiowskiego OZPN. Owoce przynosiła również praca z juniorami. W 1965 roku młodzi piłkarze Zagłębianki zakwilifikowali się do ogólnopolskiego turnieju juniorów.

W 1974 roku sport wyczynowy w klubie uprawiało ponad 300 zawodników zrzeszonych w 5 sekcjach: szermierki, siatkówki mężczyzn, tenisa ziemnego i stołowego oraz oczywiście piłki nożnej. To właśnie piłkarze odnosili największe sukcesy. Trzon IV-ligowej drużyny stanowili wówczas Jan Grobelny, Stefan Rygalik, Kazimierz Dworak, Jan Martynus, Rudolf Luboń, Edward Morawiec, Bogusław Walnik, Jerzy Ozdoba, Henryk Szyndler, Tomasz Baranik, Tadeusz Musiał, Franciszek Szwiec, Witold Golański, Czesław Kozak, Ryszard Pełka, Andrzej Łaptos, Ryszard Wójcik i inni. Trenerem zespołu był wówczas były zawodnik Zagłębia Sosnowiec Maksymilian Macuga.
W 1983 roku z inicjatywy prezesa klubu Wiesława Chudzickiego powstała w klubie drużyna piłki nożnej kobiet. Pojawiła się także sekcja karate, której zawodnikiem był utytułowany później Tomasz Byjos. Piłkarze cały czas grali w IV lidze (wówczas pod nazwą ligi okręgowej), a bywały też sezony, w których i zespół rezerw grał w V lidze (wówczas klasa terenowa). Zmiany społeczno-polityczne w roku 1989 roku przyniosły do klubu problemy organizacyjno-finansowe. Ze wspomagania klubu wycofała się KWK Generał Zawadzki. Z wielu sekcji ostała się tylko piłka nożna. Sezon 1989/1990 był ostatnim spędzonym w IV lidze. W nowych warunkach pozbawiona wsparcia kopalni drużyna szybko znalazła się w A-klasie, gdzie grała do momentu fuzji z Zagłębiem.
Jako zasłużonych działaczy klubu wymienić trzeba na pewno nadsztygara kopalni, zawodnika i prezesa klubu Stanisława Golę, zawodnika klubu i organizatora sportu wśród załogi kopalni Tadeusza Godzicza, członka zarządu klubu przez ponad 40 lat Stanisława Gałeckiego, zawodnika, sekretarza zarządu i trenera Bronisława Zandera, prezesa klubu w okresie przedwojennym i w pierwszych latach PRL Stanisława Michalika, a także prezesa klubu i pomysłodawcę założenia zespołu kobiet Wiesława Chudzickiego.
Mimo, że wraz z fuzją zniknęła nazwa Zagłębianka, jest ona cały czas żywa, o czym świadczą artykuły w prasie oraz wypowiedzi sympatyków piłki nożnej w regionie, którzy dzisiejszy klub kojarzą w dalszym ciągu pod nazwą Zagłębianka i to tej nazwy używają.
Na podst.