Szpital psychiatryczny w Lubiążu ma już 200-letnią historię. Został utworzony decyzją króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III na terenie zsekularyzowanego wcześniej klasztoru cystersów. Zakład został otwarty w 1830 roku po kilku latach prac adaptacyjnych. Składał się z publicznego zakładu leczniczego dla mieszkańców Śląska oraz zakładu leczniczo-opiekuńczego zwanego pensjonatem.

W związku z coraz większym zapotrzebowaniem na tego typu placówki, na początku XX wieku zbudowano kompleks Prowincjonalnego Zakładu Leczniczo-Opiekuńczego dla Chorych Psychicznie (obecny Wojewódzki Szpital dla Chorych Nerwowo i Psychicznie). Przewidziano tam budynki dla osób z chorobami nerwowymi i psychicznymi, dla osób starszych i przewlekle chorych, a także dla chorych na gruźlicę. Budowa zespołu budynków, zaprojektowanych przez architekta Eduarda Blümnera, trwała do roku 1910 i w tym czasie sukcesywnie przenoszono chorych z klasztoru do nowego obiektu. Zakład opiekuńczo-leczniczy w klasztorze (pensjonat) rozwiązano w 1940 roku.

Nowy obiekt pełnił rolę szpitala psychiatrycznego do roku 1942, kiedy prawdopodobnie ostatnich pacjentów wywieziono do obozów koncentracyjnych. Później do końca wojny obiekt funkcjonował jako szpital wojskowy, a po zakończeniu wojny przez krótki okres jako sowiecki szpital polowy.

W 1949 roku na terenie szpitala założono Ośrodek Szkolenia Kadr Mechanizacji Rolnictwa, w którym szkolono kierowców i kombajnistów. W szczytowym momencie szkoliło się tam ponad 1000 osób.

Dawną funkcję szpitala psychiatrycznego obiekt odzyskał w 1954 roku, kiedy został przekazany Ministerstwu Zdrowia. Obecnie funkconuje jako Wojewódzki Szpital dla Chorych Nerwowo i Psychicznie.

Opis na podstawie informacji ze strony Szpitala (