Pawilon w postaci płaskiego prostopadłościanu (ale jednak z oknami) stał się niechcący protoplastą przyszłych, ogromnych, zagranicznych ‘’pudeł -bunkrów’’ bez okien. Te z kolei wyprowadzają zyski poza nasz budżet i dyktują warunki (np. niepodzielność użytkowani całego obiektu). Najpierw (1984-90) państwowa firma WPHW wybudowała Jubilata dla potrzeb Osiedla Aleksandrówka. Sklep wielobranżowy - agd, oświetlenie, tkaniny, spożywczy, dywany, wykładziny, itp. W ‘’rozkwicie’’ prywatyzacji - powstał rodzaj ‘’włoskiego lumpeksu’’. Początek lat 2000. Podzielono - przemianowany wtedy na ABC sklep, na boksy (z dodatkowym wejściem od tyłu). Funkcjonowało tu wiele małych firm, różnych branż. I w końcu, Biedronka. Jeszcze kilka lat temu w części pawilonu istniała apteka zanim, ‘’wykończyła ją sieć’’.’’…

do Anneob: Niestety, w socjalizmie większość budynków było prostymi bryłami.

do Anneob: Pudła bez okien zaczęły się pojawiać u nas jeszcze za socjalizmu, choćby katowicki DH Skarbek.
A to co tu widzimy to projekt typowy, tożsamy z pawilonami Unitry w Bielsku i Skierniewicach a w zestawieniu z większej ilości modułów na przykład tworzący Nowosam Roździeń w Katowicach.

Klockowa architektura nie była wymysłem socrealizmu. Zachód był tego inicjatorem. Np. Le Corbusier zaproponował to już dużo wcześniej w latach 60. Jednak w Jego wizji składająca się z układanki klocków urbanistyka stawiała na lekkość, i uwolnienie przestrzeni ‘’na dole’’ - fascynacja surowym betonem. Zaowocowało to na Zachodzie ‘’przyklejaniem’’ klockowych rezydencji ‘’elit’’ do wzgórz i stoków.

do Anneob: Turyści oglądają reprezentacyjne zabytkowe centra i nie zdają sobie sprawy, ile "betonu" i to zaniedbanego jest na peryferiach zachodnich miast.

do Ismena: Skutkiem bezmyślnego ‘’małpowania’’ wszystkiego z zakazanego Zachodu były nasze ‘’nowoczesne’’- wydawałoby się, konstrukcje z ogromnymi oknami. W naszym klimacie to absurd. Latem - efekt szklarni. Zimą, ogromne straty cieplne i związane z tym koszty. Kiedy ogląda się zachodnie rezydencje - do dziś, zdumiewa nonszalancja projektantów. Budynki o prostych bryłach wpisują się w otoczenie jak broszka do kożucha. Bezduszne, ‘’odczłowieczone’’ instalacje. Wielopoziomowe ‘’surowe’’ przestrzenie i salony bez cienia przytulności. Koniecznie schody i przeszklone całe ściany (aby widzieć ‘’cały Świat przez całą dobę). Zależy, co kto lubi. Syndrom poczekalni dworcowej.