Świątynia wybudowana została w latach 1845–1847 przez inspektora budowlanego Tischlera w neogotyckim kostiumie architektonicznym z elementami neoromańskimi. Jednonawowy korpus na planie prostokąta połączony został od wschodu z krótkim, zamkniętym wielobocznie prezbiterium. Od północy do fasady przylega wieża z 1927 r., wzniesiona na planie kwadratu i nakryta namiotowym daszkiem. Elewacje ceglane opięte zostały narożnymi przyporami, fasadę i elewację wschodnią korpusu wieńczą schodkowe szczyty zdobione płaskimi niszami, tzw. blendami, i dekoracyjnym pasem terakotowego fryzu.



Wewnątrz znajdują się elementy barokowego wyposażenia z kościoła klasztornego Cystersów w Lubiążu. Ołtarz główny z 1695 r. wykonał Matthias Steinl. Zdobią go figury Archaniołów (pierwotnie Anioła Stróża). Z warsztatu Matthiasa Steinla pochodzą również umieszczone na cokołach rzeźby archaniołów Michała i Gabriela, jak i zdobiące ambonę, prospekt i emporę organową rzeźby Chrystusa Zmartwychwstałego, Mojżesza, Jana Ewangelisty oraz inne. Na ścianach powieszony został barokowy obraz: „Chrzest Chrystusa”. Drogę krzyżową do kościoła wykonał w 1853 r. R. Schall.



za :