Wieprz – prawy dopływ Wisły, o długości 303 km i powierzchni dorzecza ponad 10 tysięcy km².

Źródła rzeki znajdują się między miejscowościami Wieprzów Ordynacki i Wieprzowe Jezioro w pobliżu Tomaszowa Lubelskiego. Przepływa przez Roztoczański Park Narodowy i Nadwieprzański Park Krajobrazowy oraz miejscowości: Krasnobród, Zwierzyniec, Szczebrzeszyn, Łęczna, Lubartów, Guciów, Bondyrz, Nielisz, Niebrzegów, Tarnogóra, Izbica, Krasnystaw, Borowica, Trawniki, Dorohucza, Siostrzytów, Milejów, Kijany, Zawieprzyce, Serniki, Szczekarków, Baranówka, Leszkowice, Luszawa, Wola Skromowska, Serock, Jeziorzany, Jawidz, Wólka Rokicka, Rokitno, Składów, Skoki, Blizocin, Pogonów, Baranów, Ułęż, Sędowice, Bobrowniki, Wirkowice. Uchodzi do Wisły w okolicy Dęblina.



Rzeka jest połączona z Krzną przez Kanał Wieprz-Krzna. Jej lewymi dopływami są: Świerszcz, Pór, Łętownia, Werbka, Rakówka, Żółkiewka, Łopa, Marianka, Giełczewka, Bystrzyca, Minina, Bylina, a prawymi Łabuńka, Wolica, Wojsławka, Siennica, Bzdurka, Rejka, Mogielnica, Świnka, Tyśmienica, Zalesianka, Irenka.

W sieci ECONET Polska dolina Wieprza posiadała status krajowego korytarza ekologicznego (65k). Na rzece znajduje się zbiornik w Nieliszu.



Podczas wojny polsko-bolszewickiej w rejonie Wieprza skoncentrowane były siły 4 Armii gotujące się do Bitwy Warszawskiej. We wrześniu 1939 rozegrała się nad Wieprzem jedna z większych bitew kampanii wrześniowej – kilkudniowe walki pod Tomaszowem (okolice Tarnawatki, Zielonego i Krasnobrodu).



Źródło:

/p>

Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.

Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.

W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.

Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.

Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:

* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.

Źródło [ Wikipedia]

Aleja Unii Lubelskiej w Lublinie – jedna z głównych ulic Lublina łącząca rondo im. Romana Dmowskiego z rondem im. Lubelskiego Lipca '80 w relacji północ-południe o długości 1,4 km. Większa część trasy położona jest w dzielnicy Stare Miasto, ale biegnie daleko od zabytków. Jadąc od południa po lewej widać zabytki na Starym Mieście, a po prawej łąki i ogródki działkowe. Na południu krótki odcinek położony jest w dzielnicy Za Cukrownią, następnie przez kilka metrów stanowi granicę Starego Miasta ze Śródmieściem, a w północnym odcinku krótką granicę Starego Miasta z Kalinowszczyzną. Aleja jest częścią drogi wojewódzkiej nr 835, prędkość na od Zamku Lubelskiego do ul. Zamojskiej jest zwiększona do 70 km/h. Posiada dwie jezdnie po trzy pasy w każdym kierunku i krótki (ok. 150 m) czteropasmowy odcinek zachodniej jezdni przez most na Bystrzycy. Trasę oddano do użytku jako al. Władysława Gomułki w 1986 roku, aby odciążała ruch tranzytowy ze Starego Miasta w kierunku Chełma i Zamościa, tj. drogi krajowej nr 17. Rolę tę spełniała do 1989 roku, w którym wybudowano al. Witosa (wschodni odcinek Trasy W-Z). Wówczas stała się drogą wojewódzką nr 835 w kierunku Biłgoraja i Przemyśla. Przy alei od początku istnienia postawiono stalowe słupy trakcyjno-oświetleniowe z myślą o budowie trakcji trolejbusowej. W 1985 r. w związku z zamknięciem starego mostu na Bystrzycy w ciągu ul. Zamojskiej trakcję trolejbusową przeniesiono na krótki odcinek nowej al. Unii Lubelskiej przez nowy most na Bystrzycy. Obecnie na całej długości zawieszona jest instalacja trakcji trolejbusowej, wybudowano przystanki, lecz jeszcze żadna linia trolejbusowa nie przebiega na niej. Za wiki