Kościół p.w. Kościół p.w. Świętego Franciszka z Asyżu z 2 poł. XVII w. Zbudowany z fundacji Franciszka Zbyszewskiego. W 1738 r. odbudowany po pożarze dzięki Apolonii Jaraczewskiej. Odnowiony w 1849 r. W 1936 r. powiększony o dwie kaplice projektu W. Łukomskiego. W 1939 r. wymieniono strop i oszalowanie wnętrza. Restaurowany 1965 i 70 r. konserwacja wnętrza i remont wieży.
Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej, wzmocnionej na zewnątrz słupowo – ramowej. Orientowany, zbudowany na podmurówce z kamienia. Mniejsze prezbiterium od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią i krucyfiksem na zewnątrz. Dwie kaplice konstrukcji szachulcowej, ustawione symetrycznie po bokach nawy tworzące pseudo transept. Zamknięte prostokątnie, o kalenicach niższych od nawy głównej. Wieża kwadratowa od frontu, konstrukcji słupowej. Zwieńczona hełmem gontowym z latarnią i chorągiewką z datą „1786”. Dach dwukalenicowy, kryty gontem. Wnętrze wyłożone boazerią. Chór muzyczny z barokowym prospektem organowym, wsparty na dwóch słupach. Strop płaski w nawie i prezbiterium z dekoracją w postaci pozornych kasetonów. Wyposażenie barokowe: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne, ambona, chrzcielnica i konfesjonał i krucyfiks z k. XVII i p. XVIII w. Kasetony i stacje Drogi Krzyżowej z ok. 1939 r., autorstwa artysty Józefa Berdyszaka.