Nie masz racji. W chrześcijańskim rycie prochy człowieka są niczym, jeszcze paręset lat temu chrześcijan chowano na placach przed kościołami, by po ich grobach chodzić, okazując pogardę śmierci i doczesnych szczątków. Vide cmentarz przed wrocławskim kościołem św. Elżbiety – dziennie tysiące osób przewala się przez to miejsce. Ołtarze są też zazwyczaj grobami, szczególnie zacnych dla kościoła osób.

Mi chodziło o sposób traktowania pomników tych "nie naszych" tzn poniemieckich. Co innego gdy to wpisuje się w kulturę pochówku tak jak to przytoczyłeś co innego gdy bez wiedzy i woli zmarłego lub jego bliskich rozporządza się jego nagrobkiem.
Zdaję sobie sprawę, że dawne nagrobki, grobowce wykorzystuje się do nowych pochówków (może być to powodowane np. brakiem miejsca na cmentarzu) ale w świecie szeroko propagowanego humanizmu i współodczuwania takie zastosowanie płyty grobowej jest dla mnie mimo wszystko dysonansem.

Nie podoba się nam ,w jaki sposób Ukraincy traktują dziedzictwo materialne wsch.terenów Polskich utraconych.Teraz postawmy sie w odczucia Niemcow odwiedzajacych Karpniki i taki widok.Ten ktoś zmarl w 1941r. na pewno w RFN,żyje reszta rodziny.Często widze niemieckie wycieczki chodzace właśnie po zlkwidowanych (chaszczach wręcz!) cmentarzach....

do jelonek: Ja sądzę, że użycie płyty nagrobnej jako blatu ołtarza było absolutnie przemyślaną decyzją, nie mającą nic wspólnego z profanacją, a wprost odwrotnie, okazaniem szacunku zmarłemu, tu p. Curtowi Peuckertowi.
Ze zjawiskiem profanacji niemieckich cmentarzy stykam się od zawsze, tj. od co najmniej półwiecza. Widziałem niemieckie nagrobki wykorzystywane jako elementy nadbrzeża w Parku Wschodnim, w zoologu, przy ul. Braniborskiej, na stadionie przy ul. Sztabowej itd. O autentycznych, znanych mi aktach wandalizmu na poniemieckich nekropoliach mógłbym pisać długo. W tym, komentowanym przypadku, miałbym tylko jedno zastrzeżenie: jeżeli nastąpiłaby niezgodność konfesji pogrzebanej osoby i kościoła, który zafundował sobie ten ołtarz.