Dawny zbór ewangelicki św. Jacka wzniesiono w latach 1769-1772 (niedługo po zajęciu Śląska przez Prusy) i do 1945 r. służył miejscowej społeczności ewangelickiej.
Budynek ma plan ośmioboku, z dwoma frontonami wejściowymi. Frontony akcentowane są przez trójkątne tympanony i skromne portale o wykroju koszowym. Główny portal zdobią ukośnie ustawione filary.
Wnętrze kościoła okalają dwie kondygnacje empor, wspartych na drewnianych kolumnach z głowicami lub pseudogłowicami, pokrytych pseudokopułą. Parapety empor ozdobione zostały płycinami.
We wnętrzu zachowała się w oryginalna drewniana, polichromowana ambona oraz ołtarz, a także kamienny kartusz. Pierwotnie całość wystroju kościoła uzupełniały późnogotyckie figury z XVI w. i meble z przełomu XVIII/XIX w. Większość elementów wyposażenia przeniesiono do pobliskiego katolickiego kościoła św. Jana Chrzciciela.
Obecnie kościół pełni rolę kościoła filialnego parafii Matki Boskiej Pocieszenia.

Prawdopodobnie w tym iejscu od XIIIw. Istniał zamek rodziny von Zedlitz. Zamek był czteroskrzydłowy, posiadał wieżę i mały dziedziniec, a całość otaczała fosa. Prowadził do niego most zwodzony, zastąpiony w XVIII w. mostem kamiennym. Dzisiejszą formę budowla uzyskała w XVII w., w epoce baroku. W 1770 r. jako gospodarz figuruje Jan August von Bothmar. Po jego śmierci w 1804 r., kolejnym właścicielem został generał Lindner, a następnie, od 1830 r. pani von Stosch de domo Mostowska. Osiem lat później mieszkali tu już Luise i Johann Friedrich Lösch. W 1842 r. Luise Lösch zleciła przebudowę pałacu. Zlikwidowano zabudowania gospodarcze, zasypano fosę i rozebrano most. Dziedziniec wewnętrzny pokryto metalową konstrukcją z lufcikiem w środku. Konstrukcja ta została zastąpiona w 1870 r. piramidalnym dachem szklanym. W 1893 r. rozebrano pozostałości wieży i na jej miejscu powstała przybudówka mieszcząca salę jadalną. Do 1922 r. Komarno należało do Heinricha Balthasara von Loesch, którego syn był ostatnim właścicielem majątku. Zmarł on w 1945 r. w obozie dla uciekinierów.
Po II wojnie światowej w pałacu miał siedzibę PGR, a następnie była tu szkoła i dom dziecka. Obecnie należy do prywatnego właściciela.

Źródło: