W drugiej połowie lat 70-tych XX w. powstały w tym rejonie kolejne budynki spółdzielcze. Mieszkałem tam od nowości bloku przy Dąbrowskiego 18. W tamtym czasie w tym miejscu nie było nic. Pustka. Nawet bruku na ulicy nie było. Kocie łby i dziury. W głębi, tam gdzie na zdjęciu widać piętrowy budynek klasztoru teren był zupełnie zdziczały. Gdzieniegdzie zauważyć można było resztki posadzek podłogowych nieistniejących już budynków, pozostałości ogrodzeń ogrodów i alejek. Zostało też sporo drzew owocowych i samorozsiewających się roślin ogrodowych. Dzieciarnia mieszkająca w pobliżu (wśród niej i ja) nazywała ten zupełnie niecywilizowany kawałek Pyrzyc Psim Polem.

Do 1911 r..