Wzniesiona w 1840 roku. Na przełomie XIX i XX wieku wnętrze nowej świątyni pokryto polichromią. Po II wojnie światowej została przejęta przez Skarb Państwa, dlatego też z powodu braku opieki szybko uległa zniszczeniu. Cerkiew prezentuje późną, dziewiętnastowieczną fazę rozwoju cerkiewnej architektury

Na początku XIX w. cerkiew była już silnie zniszczona Stąd też w 1840 r. za staraniem ówczesnego parocha ks. Antoniego Brylińskiego, przy wsparciu finansowym księcia Leona Sapiehy, zarządzającego dobrami cewkowskimi z ramienia ich właściciela hrabiego Władysława Zamoyskiego, rozpoczęto budowę obecnie istniejącej cerkwi. Jej ściany wznoszono przy zachowaniu wewnątrz poprzedniej, niewielkiej świątyni. Po zakończeniu prac w 1842 r. starą cerkiewkę rozebrano. Przy świątyni zlokalizowana była niegdyś wolnostojąca dzwonnica, wzniesiona około 1890 r., rozebrana w 1978 r. Cerkiew wzniesiona jest w konstrukcji zrębowej. Posiada plan trójdzielno-podłużny i jednokopułową bryłę. W układzie podłużnym dominuje kwadratowa nawa zwieńczona ośmiopołaciową kopułą. Wewnątrz między nawą a sanktuarium zachowały się pozostałości monumentalnej konstrukcji ikonostasu. Ściany wypełnia polichromia o podziałach architektonicznych z dekoracją roślinno-geometryczną i figuralną. Wyposażenie, głównie ikony z XVI-XVIII w. zabezpieczone zostały w zbiorach muzealnych.