Kościół położony jest w północno wschodniej części miasta pomiędzy rynkiem a zamkiem. Usytuowanie to, w pobliżu rynku i murów miejskich wskazuje na wpływy wielkopolskie, gdzie tego rodzaju rozwiązanie było powszechne. Pierwotne wezwanie św. św. Piotra i Pawła zmienione zostało w połowie XV w. na obecne - św. Michała Archanioła. W aktach poznańskich są bardzo liczne materiały dotyczące świebodzińskiego kościoła parafialnego (od 1404 r. do poł. XVI w.). Świebodzin był znacznym ośrodkiem kościelnym, m.in. siedzibą dekanatu.

Na temat wyglądu pierwszego kościoła parafialnego z okresu przestrzennej lokacji Świebodzina brak jest danych źródłowych. Można jedynie przypuszczać, że nie odbiegał od średniowiecznej, drewnianej zabudowy miasta i był zapewne jednonawową drewnianą budowlą. Obecna budowla pochodzi z drugiej połowy XV w. Wzniesiona została jako trójnawowa, trójprzęsłowa hala z pięciobocznie zamkniętym chórem z obejściem szerokości trzech naw. Do zachodniego skraju północnej nawy przylegała dość masywna czworoboczna wieża. Na plan kościoła w dużej mierze wpłynęła katedra biskupstwa lubuskiego w Przyborzu (Fürstenwalde) po zachodniej stronie Odry.

Przy odbudowie po pożarze w 1541 r. od strony północnej dobudowano czwartą nawę, zamkniętą prostą ścianą na wysokości ściany tęczowej. Od strony południowej wybudowano rząd kaplic, z umieszczoną nad nimi, otwartą do wnętrza kościoła emporą. Zmienione zostało nakrycie wieży z wysmukłej iglicy na kopułę z iglicą obwiedzioną attyką. Wnętrze podzielono na nawy ostrołukowymi arkadami o ośmiobocznych wysmukłych filarach. Nawę główną nakryto bogatym sklepieniem sieciowym, nawy boczne i dwie kaplice posiadają sklepienie gwiaździste, na zewnątrz gęstożebrowe, trzecia kaplica posiada sklepienie kryształow

W drugiej połowie XVII w. (1660) kościół spłonął i został odbudowany w dawnym kształcie. W latach 1850-1858 nastąpiła gruntowna restauracja neogotycka wg projektu F.A. Stülera. Rozebrano wieżę, przebudowano fasadę zachodnią i szczyty przybudówek, dodano maswerkowe fryzy wieńczące, przed fasadą zbudowano arkadowy przedsionek. Na przedłużeniu czwartej nawy od wschodu dobudowano zakrystię z biblioteką na piętrze. Trzy nawy głównego korpusu kościoła nakryto wspólnym dachem siodłowym, czwarta nawa, oraz kaplice posiadają osobne dachy o tej samej konstrukcji (widok ogólny).

We wnętrzu zachowany późnogotycki tryptyk (XVI w.) umieszczony w chórze głównym, którego ostatnie filary spina belka tęczowa z późnogotycką Pasją. Pozostała część wystroju, na którą składa się rokokowy ołtarz Matki Bożej Zwycięskiej i znajdujące się przy filarach wielkie figury apostołów i świętych pochodzi z około 1740 r. Figura Madonny z ołtarza Immaculaty postawiona jest pod baldachimem, otaczają ją rzeźby adorujących świętych znajdujące się pomiędzy kolumnami, z boku zamykają całą architektoniczną kompozycję bramki z rzeźbionymi kratami. Za