Budowę kościoła rozpoczął w 1703 r. Piotr Felicjan Telefus, a po kilkudziesięcioletniej przerwie, w 1758 r. dokończył Mikołaj Stadnicki. Rok później wybudowano przylegający do kościoła klasztor Franciszkanów. Barokowy kościół jest jednonawowy, z nieco węźszym prezbiterium i sklepieniem kolebkowym z lunetami. We wnękach przy wejściu umieszczono współczesne rzeźby, przedstawiające św. Brata Alberta i Siostrę Bernardynę (Marię Jabłońską), a w przedsionku tablicę upamiętniającą ich spotkanie (13 czerwca 1896 r.).
Wewnątrz warto zwrócić uwagę na stojącą w ołtarzu głównym, rokokową, pokrytą zlotem rzeźbę patronki świątyni - Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej. W ołtarzach bocznych XVIII-wieczne obrazy przedstawiają św. Franciszka z Asyżu, po lewej, i św. Antoniego Padewskiego - po prawej stronie prezbiterium. Łuk tęczowy, oddzielający nawę od prezbiterium, pokrywają oryginalne freski, powstałe w czasie budowy kościoła, natomiast polichromie w nawie z końca XIX w. są dziełem Jana Talabińskiego. Na chórze umieszczono Szreniawę - herb fundatorów kościoła, Stadnieckich. 2,5-metrowej grubości ściany kościoła i klasztoru, otaczający je mur i fosa, w przeszłości wypełniona wodą, świadczą o obronnym charakterze zespołu klasztornego.