Szkołę Rzemieślniczą przy ul. Wodnej 34 sfinansował z inicjatywy Łódzkiego Chrześcijańskiego Towarzystwa Dobroczynności przemysłowiec Emil Geyer. Warsztaty szkolne zostały wyposażone dzięki udziałowi innych przemysłowców łódzkich w maszyny przędzalnicze i ślusarskie. Budowa obiektu została rozpoczęta w 1903 r. Po wybudowaniu pierwszych obiektów szkoła została przekazana w użytkowanie Towarzystwu Rzemieślniczemu „Resursa”. W 1922 r. przejęli ją salezjanie, zaś 15 maja 1924 r. aktem darowizny Magistrat Łodzi przekazał Szkołę Rzemiosł Towarzystwu Salezjańskiemu na własność. W tym samym roku Zarząd m. Łodzi przyznał sąsiedni plac na rozbudowę szkoły. Ceniony łódzki inżynier Wiesław Lisowski wykonał nieodpłatnie plany, obejmujące kompleks budynków szkolnych, warsztaty i kościół. Przed wybuchem wojny wybudowano tylko częściowo budynki szkolne z salą teatralną i warsztaty.
Po II wojnie światowej salezjanie nadal prowadzili działalność dydaktyczną. Absolwenci szkoły o kierunku mechanicznym byli doskonale przygotowani do zawodu i nie mieli problemów ze znalezieniem pracy. Szkoła cieszyła się powszechną renomą, choć działała w trudnych warunkach w związku z naciskami władz w kierunku jej likwidacji. W 1950 r. w związku z reformą szkolnictwa istniejące gimnazjum zawodowe przekształcono w technikum. Działała również Zasadnicza Szkoła Metalowo-Odlewnicza. Nasilające się represje spowodowały, że w 1955 r. technikum zakończyło swoją działalność, zaś szkoła zawodowa została upaństwowiona jako Zasadnicza Szkoła Metalowa nr 2 im. Teodora Duracza. Salezjanie zostali oczywiście całkowicie odsunięci i pozbawieni praw nauczania.
Dopiero w roku 1989 szkoła wróciła do salezjanów. Powstało w 1991 r. Salezjańskie Liceum Ogólnokształcące oraz w 1999 Salezjańskie Gimnazjum. Obie szkoły początkowo działały jako niepubliczne, ale od 2006 r. są szkołami publicznymi. W 1996 r. utworzono również Salezjańską Wyższą Szkołę Ekonomii i Zarządzania, prowadzącą studia I stopnia oraz studia podyplomowe.