Pierwszy dworzec w Kwidzynie powstał w 1883 r. dosłownie w polu, na wschód od rogatek ówczesnego miasta. Wraz z pojawieniem się kolei miasto zaczęło systematycznie rozbudowywać się w jej kierunku. Do lat 20-tych XX w. cały wolny teren między starówką a dworcem prawie zupełnie zapełnił się nowymi budynkami. Stary dworzec, sądząc po kształcie, był parterowym dworcem barakowym w jego największej odmianie - podobnym do tych w Gardei czy Myślicach. Mimo że był bardzo prostą budowlą, to miał wydzieloną bryłę magazynu towarowego, przylegającego do prostokątnego baraku z kasą i poczekalnią. Dworce tego typu były charakterystyczne dla całej linii Toruń - Malbork.
Obecny budynek dworca należy do najlepiej zachowanych neogotyckich dworców z czasów pruskich. Reprezentacyjną, obszerną budowlę zaprojektowano zgodnie z gustem epoki. Przełom XIX i XX był złotym wiekiem Prus, bogacące się miasta oczekiwały od zarządu kolei pruskich KPEV zamiany prymitywnych dworców barakowych (lub innych pochodzących z początków kolei) na bardziej prestiżowe gmachy. Tam gdzie obroty to uzasadniały, budowano od podstaw nowe ceglane dworce o wyszukanych kształtach, z wyraźnym nawiązaniem do architektury krzyżackich zamków.
Nowy dworzec w Kwidzynie postawiono na południe od pierwszego - barakowego (patrz porównanie stacji 1889-1928 powyżej). Budowę rozpoczęto przypuszczalnie w 1900 r. a ukończono w 1901 r.
Mimo dziesiątek lat funkcjonowania zmiany w wyglądzie były raczej kosmetyczne. Szczęśliwie, w trakcie przeprowadzonego niedawno remontu dachu, zachowano dachówkę i prócz drobiazgów nic nie szpeci zabytkowej bryły. Cała stolarka drzwi wygląda na oryginalną. Wymieniono zegar. Tarcze herbowe po wojnie "zmodyfikowano". Ta z krzyżackim krzyżem znikła, zaś na drugiej czarny orzeł został zamieniony na białego.

Info za podstawie [ Warmińsko-Mazurskim Towarzystwem Miłośników Kolei]