Fundatorem zamku był major - później pułkownik w służbie pruskiej - Dionizy Jerzy Joachim Von Blankenburg.
Budowę rozpoczęto w 1731 roku i trwała do roku 1738. Ze względu na podmokły grunt - budowlę posadowiono na palach. W latach 1743- 1745 dobudowano jeszcze dwa skrzydła. W przeciwieństwie do poprzedniego zamku, nie miał charakteru obronnego, lecz był wielkopańską rezydencją. Po ukończeniu - zamek był dwukondygnacyjny, z suterenami. Był budowlą ceglano-kamienną o wymiarach: 20X40 m. Otoczony był sztuczną fosą o szerokości 5 m. wzniesiony w stylu holenderskim. Pracami kierował architekt Gottfried Marker.
Na zapleczu zamku znajdowały się rozległe tereny parkowe, rozciągające się aż po wzgórze zwane "Pfingstberg". Na owym wzniesieniu znajdował się stary rodzinny grobowiec rodu Blankenburgów. Ostatni z tego rodu - pan zamku i włości - baron D.J.C. Von Blankenburg - zmarł w roku 1836. Od roku 1877 zamek był nie zamieszkany. Ostatecznie został zniszczony w wyniku pożaru w 1890 roku.