Towarzystwo Kredytowe Ziemskie w Królestwie Polskim, pierwsza polska instytucja bankowa, stowarzyszenie właścicieli ziemskich Królestwa Polskiego z siedzibą w Warszawie założone w 1825 z inicjatywy Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego; celem stowarzyszenia było udzielanie kredytów długoterminowych; stowarzyszenie wspierało polskich właścicieli ziemskich, działało do 1939. Gmach Towarzystwa w Warszawie według projektu Henryka Marconiego wzniesiono w latach 1856–1858 przy ul. Kredytowej. Dyrekcje szczegółowe TKZ mieściły się w Kaliszu, Lublinie, Płocku, Radomiu, Siedlcach, Suwałkach. Do Towarzystwa przystąpić mogli właściciele dóbr opłacający powyżej 100 zł podatku. Drobna szlachta i chłopi byli wykluczeni. Do Towarzystwa przystąpił rząd z częścią dóbr narodowych. Towarzystwo pomagało oddłużyć, ale także zmodernizować majątki ziemskie. Listami zastawnym Towarzystwo spłacało długi hipoteczne majątków: oprocentowanie wynosiło 4%, do spłaty w ciągu 28 lat razem z odsetkami. Powołując Towarzystwo Ziemskie Kredytowe nakazano również uregulowanie hipotek. Listy zastawne Towarzystwa trafiły na giełdę berlińską, co w późniejszym okresie spowodowało wykupywanie majątków przez spekulantów. Komisja Przychodów i Skarbu przystąpiła do Towarzystwa z częścią dóbr narodowych i poduchownych. Wskazano 184 dobra, które miano obciążyć pożyczką Towarzystwa. Po utworzeniu Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego obowiązkiem duchowieństwa było zgłaszanie swych dłużników do Towarzystwa, które listami zastawnymi z fundacyjnych kapitałów spłacało długi hipoteczne majątków. Przy zakładaniu hipotek plebani byli obowiązani zgłaszać swe udokumentowane roszczenia do majątków, jak też po powstaniu w stosunku do majątków podlegających kasacie za udział w nim. W czasie II WŚ budynek został zniszczony. W 1960r. uchwałą Prezydium Rady Narodowej budynek przyznano Muzeum Kultury i Sztuki Ludowej. Jego odbudowę ze zniszczeń wojennych zaplanowano na lata 1962–1972. W miarę postępu prac przenoszono kolejne działy i pracownie. Równocześnie z pracami nad organizacją swojej struktury i administracji Muzeum stale prowadziło eksploracje terenowe, pozyskując kolejne eksponaty i zajmując się popularyzacją zbiorów. Od 1960r. zaczęto wydawać Zeszyty Muzealne – rocznik poświęcony sprawom muzealnictwa etnograficznego publikowany w językach obcych (głównie w celach zagranicznej współpracy. Czasopismo ukazywało się do 1982r. W 1964r. wraz ze zmianą nazwy na Państwowe Muzeum Etnograficzne nadano placówce nowy statut określający cele, zadania oraz formy działalności i strukturę organizacyjną. Muzeum stało się placówką naukowo-badawczą zajmującą się gromadzeniem, przechowywaniem, konserwacją i udostępnianiem zbiorów z zakresu etnografii i dziedzin pokrewnych prowadzącą badania naukowe oraz działalność oświatową i wydawniczą, współdziałającą w upowszechnianiu nauki z różnymi instytucjami.

Źródła: część 1 - wikipedia (