sprzed epoki Edwarda gwoli ścisłości

do † ☻: Myślę, że biurowiec został ukończony po epoce Edwarda.
Wcześniej powstały hale produkcyjne po tej stronie ulicy.

Ten biurowiec powstał w szczycie epoki Gierka.(połowa lat 70-tych)Stary Mostostal to epoka Gomułki.

do Dürgoy Marcin : Dobry jesteś.
Ten teren był dla mnie obcy do czasu przypadkowego spotkania z panią Barbarą Bruder.

do Wacław Grabkowski: Myślę że Pani Barbara nadal mieszka na Tarnogajskiej pod 39.Jej kuzynka uczyła w SP-9 matematyki.Poszukaj w okolicy moze ktoś ma zdjęcia zabudowań Strumka,Plackowskich czy placówki ORMO.Myślę że Kola lub Zygmunt Ł.miał zdjęcie na wraku "czołgu" przy Klimasa.

do Dürgoy Marcin : Wrak czołgu przy Klimasa, rewelacyjne info.
Mój świat lat powojennych to Wilczy Kąt, cmentarz św. Bernardyna i Tarnogaj..., ale Tarnogaj to tam, gdzie szło się na czereśnie.
Tyle, co Ty wiesz, to wiedział mój śp. ojciec i brat..., niestety nie mam z nimi kontaktu ;)
Bardzo sobie cenię Twoje uzupełnianie przeszłości. Tego mi brakowało.
Wal śmiało, nie tylko w sobotę.

do Wacław Grabkowski: Wrak z Klimasa usunęli w 1963.ale przy "baniakach" na Paczkowskiej(koło koszar OTK,był niemiecki czołg bez wieżyczki którym kolejarze przeciągali wagonychyba do 1973r.

Mam gdzieś fatalną odbitkę zdjęcia lotniczego cmentarza św.Bernardyna z lejami po pociskach(bombach)przy torach kolejowych.

do Dürgoy Marcin :
Dzięki. Historia tego miejsca nabrała rumieńców. Jak to podeprzeć fotografią?
Ja ze swej strony gryzę się, że nie mam fotografii z lat 60. zakola Oławy, miejsca - Tam, gdzie koń się utopił.
Wiem, gdzie to jest, ale zdjęcie byłoby pozbawione sensu.
Koń się utopił, bo dosiadł go pijany jegomość, zresztą w czapce MO.
Współczuję rodzinie i człowiekowi, ale nie miałem wpływu na nadanie temu miejscu nazwy.
Po tym fakcie "zbudowaliśmy" z chłopakami chyba pierwszy pomnik podwodny na świecie dla niewinnego konia.
Kiedy zasypano odnogę rzeki przy Fabryce Mydła wiele dzikich wywózek przeniosło się na wzgórze. I tam trafiły niebawem sterty potrzaskanych kolumn. Zepchnęliśmy je w stronę rzeki. Walce poszły po zboczach, kosząc po drodze łopiany i krusząc cegły. Spadły z łomotem na ścieżkę i gruchnęły do Oławy. Zostawiły na powierzchni wody szeroki na dwa metry warkocz z bąbli. Ponadto dało się słyszeć głuchy łoskot toczących się po dnie betonowych kolumn. Świat został wstrząśnięty i tak nas to podjarało, że zaczęliśmy puszczać w dół wszystko, co potrafiło się toczyć.
Tak było, takiego bicia serc nie można było zaznać przy obalaniu szkopskich pomników na cmentarzu przy Krakowskiej.

do Dürgoy Marcin : Wrzuć, może coś rozpoznam.
Wiem, że kapliczka przy torach miała zniszczony dach.