Historia i architektura
Obecna murowana świątynia oraz dwie kaplice Matki Bożej i św. Franciszka z Asyżu zostały wybudowane w 1721 roku przez Stanisława Rychłowskiego, chorążego sieradzkiego. Budowla została konsekrowana w dniu 25 lipca 1731 roku przez sufragana gnieźnieńskiego biskupa Franciszka Józefa Kraszkowskiego. Pierwotnie kościół należał do Franciszkanów, których klasztor został założony w 1617 roku. Po powstaniu styczniowym klasztor został skasowany przez władze carskie, a świątynia pełniła odtąd funkcję filialnej dla parafii w Grocholicach. W 1893 roku kościół decyzją biskupa włocławskiego Aleksandra Kazimierza Bereśniewicza został podniesiony do rangi parafialnego.

Kościół został wzniesiony w stylu późnobarokowym, jest orientowany, składa się z jednej nawy oraz węższego i niższego prezbiterium zamkniętego półkoliście i wieży od strony zachodniej, posiadającej kruchtę w dolnej kondygnacji. Obok nawy głównej z dwóch stron są umieszczone kaplice: Matki Bożej Bełchatowskiej i Świętego Krzyża. Nawa i prezbiterium są nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami. Przy prezbiterium znajdują się dwie duże szkarpy.