Pierwszy kościół drewniany pw. Najświętszej Maryi Panny wzniesiono tu w 1485 roku. Kolejną świątynię drewnianą zbudowano w 1696 roku, a w dokumentach tak o niej pisano: „...wspaniały i większy kościół z wielką wieżą do dzwonów...”. Obecny kościół zbudowano w 1774 roku staraniem miejscowego proboszcza Tomasza Krajewskiego. Świątynię wznosili wówczas nie tylko katolicy, czego dowodem są zapiski w kronice parafialnej z 1781 roku. Spotykamy tam informację o dysydentach, czyli innowiercach, m.in. o mistrzu ciesielskim „...imieniem Adam, o nazwisku Ludwik, który to zbudował kościół i dzwonnicę...”. Na innej zaś stronie czytamy, że niejaki „…Marceli Owczarz, tutejszy dysydent ofiarował na budowę kościoła 16 złotych polskich...”. W latach 1950-51 świątynię przedłużono od strony zachodniej przez dobudowanie przybudówki poprzedzonej podcieniem.
Jest to kościół orientowany, konstrukcji zrębowej, na ceglanej podmurówce, z zewnątrz oszalowany. To budowla jednonawowa z nieco węższym i niższym od nawy prezbiterium. Od strony północnej do prezbiterium przylega zakrystia, a do nawy kruchta boczna. Dwuspadowe dachy Kościoła pokryte są gontem, a nad nimi góruje wieżyczka na sygnaturkę, nakryta cebulastym hełmem z latarnią. Nad wieżyczką tą wznosi się chorągiewka w kształcie paszczy smoka, na której widnieje data 1700, co może sugerować, iż pochodzi jeszcze z poprzedniej XVII-wiecznej świątyni. Nad głównym wejściem do kościoła (od strony zachodniej), w podcieniu umieszczono figurkę Najświętszej Maryi Panny z Dzieciątkiem w mandorlii.
Wnętrze świątyni nakryte jest płaskim stropem, natomiast jeszcze do niedawna ściany pokrywała polichromia z lat 1951-55. Pragnąc przywrócić świątyni dawny wygląd postanowiono usunąć ją, a prace rozpoczęto od części prezbiterialnej. Wyposażenie kościoła pochodzi przeważnie z czasów budowy świątyni.
Środek zamkniętego prezbiterium zajmuje późnobarokowy ołtarz główny z drugiej połowy XVIII stulecia. Jego pole środkowe wypełnia wielki obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem o nieco młodszej metryce. Wizerunek Maryi okrywa barokowa srebrna sukienka z XVIII wieku, w której dolnej części widoczne są litery IX FG PP. Przystrojenie wizerunku Maryi może świadczyć o dawnym kulcie. Po bokach ołtarza głównego wznoszą się rzeźby świętych – z lewej św. Erazma, a z prawej św. Tomasza. W zwieńczeniu ołtarza rzeźba patrona świątyni – św. Michała Archanioła, z innymi niż tradycyjnie atrybutami – trąbką oraz symbolem sprawiedliwości – wagą.

W nawie, tuż przy balaskach prezbiterium, stoi chrzcielnica z otwieraną pokrywą. W narożach nawy dwa analogiczne ołtarze boczne, barokowo-klasycystyczne z końca XVIII stulecia. Z lewej, po stronie północnej nawy pole środkowe ołtarza bocznego zajmuje krucyfiks, natomiast w zwieńczeniu umieszczony jest obraz św. Marii Magdaleny. Po stronie przeciwnej nawy, przy ścianie południowej pole środkowe ołtarza bocznego wypełnia obraz św. Rocha – opiekuna zwierząt domowych, a w zwieńczeniu wizerunek patronki muzyki – św. Cecylii.
Poza ołtarzami bocznymi ściany nawy parzęczewskiego kościoła zdobią figury świętych – z lewej św. Stanisława Kostki, z prawej św. Antoniego z Dzieciątkiem Jezus. Ze stropu zwisają cztery żyrandole. Nawę kościoła zamyka od zachodu chór muzyczny, z wybrzuszoną częścią środkową. Front chóru zdobi malarska dekoracja przedstawiająca śpiewające i muzykujące anioły. Dwa słupy wspierające chór ozdobiono ciekawym ornamentem plastycznym.
W północnej części terenu przykościelnego wznosi się drewniana dzwonnica z około 1774 roku, konstrukcji słupowej, z zewnątrz oszalowana. Zbudowana jest na rzucie kwadratu, a nakryta jest w górze namiotowym dachem gontowym. Umieszczono w niej pięć dzwonów. Wznosząca się w pobliżu kościoła plebania zbudowana została w drugiej połowie XIX wieku. Natomiast na placu przykościelnym od strony zachodniej (tuż przed plebanią) na wysokim cokole ustawiona jest późnobarokowa figura św. Jana Nepomucena z drugiej połowy XVIII. wieku, wykuta w piaskowcu.

(opis pochodzi z )