Do Zygmunt Kaczmarek : Masz na myśli tego jegomościa czy to skojarzenie związane z pręgierzem ?

do ZPKSoft: jegomościa mam na myśli , fajny ale zrobił bym dwa zdjęcia , drugie bez niego, tak się czepiam ludzi i samochodów a na zdjęciach sprzed lat ani ludzie ani samochody mnie nie drażnią , takie jak już pisałem moje "natręctwo"

Jeżeli ktoś zna dorobek fotograficzny Zofii Rydet , to jej sposób fotografowania ludzi uważam za genialny , żadnej pozy i pseudoartyzmu , 100%- towy naturalizm.

do x xx: Dla mnie ludzie uczłowieczają architekturę :)

do x xx: Ja wręcz poluję na ludzi! Czasem czekam ze zdjęciem, aż nadejdzie przechodzień, jak tu . Moda, fryzury i w ogóle wygląd ludzi zmienia się. Warto przy okazji to też złapać w kadrze, gdzieś z boku. Auta podobnie, awangardowe modele, po kilkunastu latach śmieszą:). Teraz zdjęcia są dokładnie datowane, ale te skany z lat 60.-70. możemy dokładniej szacować właśnie po modzie czy detalach motoryzacyjnych. Okazują się wcale pomocne, nie rezygnujmy z tego.

do Danuta B.: tak tylko jest jedno ale , że zdjęcia nawet z lat 60 tych XX wieku to była inna skala powszechności fotografii nie wspominając już lat wcześniejszych. Teraz co nawet tu widać nawet telefonem można zrobić dobre zdjęcie z datą i GPS-em czyli problem miejsca i datowania odpada. Fotografia jest czymś tak powszechnym i ilośc powstających zdjęć tak ogromna że to wszystko jest nieoglądalne i wartość jej jako dokumentu epoki żadna. Poczucie misyjności że robimy coś dla pokoleń to ideologia , wiara dla samej wiary. Jeżeli fascynuje nas świat utrwalony u zarania fotografii to jest to zachwyt uzasadniony bo alternatywą dla tejże było malarstwo. Obecną rzeczywistość dokumentują filmy , seriale , zdjęcia , monitoring uliczny , także współczesne pstrykanie dla pstrykania jest niewiele warte.
Nie mniej Tu na Fotopolsce widziałem sporo dobrych zdjęć i to jest optymistyczne.

dziękuję za zgodne przyjęcie mojej argumentacji, cieszy że nic dodać nic ująć do tego komentarza, może się mylę i komuś kiedyś będzie się chciało ogladać nasze zdjęcia , tak jak pasjami odczytujemy dyskietki , niegdyś główna pamięć przenośną , to jest refleksja nad celowością moich wysiłków teraz, bo to co zrobiłem kiedyś miało tu swoje pięć minut i nawet jeden komentarz pod zdjęciem jest nagrodą za czas poświęcony zdigitalizowaniu tegoż zdjęcia.
Upraszam minusiarzy by wyargumentowali swoje minusy , ale marzeniami trudno polemizowac z rzeczywistością.