Kopalnia powstała 3 lipca 1902 roku z połączenia pól górniczych Friedrich Wilhelm, Eintracht I i Saara I[3]. Do 1922 roku i w okresie okupacji działała pod nazwą Friedensgrube[3]. Stanowiła część koncernu hutniczego Oberbedarf Mikołaja hr. Ballestrema, od 1931 roku należała do Rudzkiego Gwarectwa Węglowego. W latach 1945–1957 należała do Rudzkiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, a następnie do Bytomskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego. W latach 60. prowadzono eksploatację w filarze ochronnym Huty Pokój, zajmowano się w tym czasie również pracami nad eksperymentalnymi obudowami górniczymi[4].

1 kwietnia 1968 roku przyłączono do niej kopalnię Wanda-Lech[3]. W 1993 roku weszła w skład Rudzkiej Spółki Węglowej S.A. W roku 1995 została połączona z likwidowaną kopalnią Wawel (niem. Brandenburg)[potrzebny przypis]. W latach 2003–2016 była częścią Kompanii Węglowej S.A. 1 lipca 2016 r. KWK Pokój została połączona z KWK Halemba Wirek i KWK Bielszowice, tworząc jedną kopalnię – KWK Ruda, wchodzącą w skład Polskiej Grupy Górniczej.

21 listopada 2016 roku ruchy Bielszowice i Pokój zostały połączone podziemnym przekopem, urobek z ruchu Pokój od tego czasu jest transportowany magistralą taśmową na poziomie 840 m do ruchu Bielszowice.

31 grudnia 2016 roku podpisano umowę, na mocy której część kopalni Ruda, Pokój 1 została przekazana Spółce Restrukturyzacji Kopalń.

Koksownia Wolfgang (później Walenty) powstała w roku 1916 przy kopalni Brandenburg (później Wawel) i Wolfgang (później Walenty). Zakłady Koksownicze Walenty do 1945 roku i zaraz po zakończeniu wojny produkowały wyłącznie koks opałowy oraz smołę, benzol, siarczan amonu i gaz koksowniczy. Rosnący popyt na koks hutniczy sprawił, że koksownia rozpoczęła jego produkcję w roku 1947. W latach 1945 -1950 koksownia była częścią kopalni Walenty-Wawel. Dopiero w roku 1950 koksownia stała się samodzielnym przedsiębiorstwem początkowo podlegającym pod resort chemii a następnie przemysłu ciężkiego. Koksownię stopniowo rozbudowywano: powstały dwie nowoczesne baterie koksownicze, nowa fabryka benzolu, rozbudowano wytwórnię siarczanu amonu. Wybudowano również obiekty socjalne: klub, salę widowiskową, stołówkę i hotel robotniczy. Koksownię wyłączono prawdopodobnie na początku lat 90. XX wieku (w roku 1992 na pewno była już nieczynna), ostatnie budynki i budowle wysadzono w lutym 2002.

(Petroniusz w oparciu o Wikipedię, monografię "Ruda Śląska - zarys rozwoju miasta" i blog Wojtka Wilczyka)