Czas powstania dworu datuje się na drugą połowę XVIII w. Na wielu cegłach znajduje się monogram ,,A.S”, prawdopodobnie są to inicjały właścicieli posiadłości dworskich- Agaty
z Dąbskich Świeykowskiej, mieszkającej w Jaszczwi od 1836r. lub jej wnuka Augustyna Jordan Stojowskiego, któremu zapisała dobra dworskie w 1874r. Parterowa budowla dworska częściowo podpiwniczona od strony południowo-wschodniej, wzniesiona na planie mocno wydłużonego prostokąta, opatrzona na narożach alkierzami, zmieniła z biegiem lat swój wygląd. Po drugiej wojnie światowej wdzięku dodawał jej rozległy zadaszony taras z drewnianym ażurowym wykończeniem okapu od strony północno-zachodniej. Został on wybudowany w 1946r. Od tej strony było wejście do alkierza przez duży arkadowy otwór i przeszklone drzwi. Po II wojnie światowej podczas adaptacji części budynku na szkołę i przedszkole, przebudowano również i wnętrza. Początkowo północna część dworu miała charakter reprezentacyjny, tam znajdowała się obszerna sala balowa z wyjściem na taras- podcień i ogród, środkowa część była mieszkalna, a w południowej mieściła się kuchnia. Pokoje w okresie jesienno- zimowym ogrzewano kaflowymi piecami- zdobionymi motywami neobarokowymi. Do oświetlania pomieszczeń do lat dwudziestych XX w. używano lamp naftowych. Od strony wschodniej, za salą balową, znajdował się tzw. ,,kredens”, w nim trzymano zastawę stołową i bieliznę stołową. Pośrodku zachodniej elewacji budynku znajduje się główne wejście, prowadzi ono do przedsionka i holu, w którym zachowała się oryginalna drewniana ściana z przeszkleniami. Od strony południowej, przez otwartą galerię drewnianą, opartą na wspornikach betonowych, wchodziło się do pomieszczeń kuchennych. Obecnie znajduje się tu Biblioteka. W północno- wschodnim alkierzu mieściła się kaplica, stał w niej postument Matki Boskiej. Południowo- wschodnia część frontowej ściany podpiwniczenia miała otwory arkadowe. W powstałych w ten sposób pomieszczeniach piwnicznych trzymano sprzęt gospodarczy: była tam pralnia, a przez krótki czas ubojnia. Parterowe wnętrza dworu rozświetlają duże, półkoliste okna, ozdobione gzymsem. Dach budynku jest dwuspadowy z doświetlającymi strych lukarnami. Zachował on dawne pokrycie gontem. Cokół dworku licowany z ciosów i płytek piaskowca. W pobliżu znajdowała się oficyna dworska w której rezydowała służba. Na strychu mieszkały służące. Do budynku dobudowano garaż na samochód. Obecnie budynek jest bardzo zniszczony. Przy drodze znajdowała się rządcówka w której mieszkał zarządca z rodziną. W pobliżu dworu znajdowała się również piwnica-lodownia. Dwór otaczał park, były to dwa osiemnastowieczne ogrody geometryczne, z rozległym gazonem, pomiędzy starym i nowym dworem. Ostatnimi właścicielami dworku była rodzina Paszkowskich. Później przez wiele lat mieściła się tu szkoła, obecnie Dom Ludowy i Biblioteka.. Z dawnego parku dworskiego pozostały skupiska lipowe na dolnym tarasie oraz okazały tulipanowiec amerykański i kilka wysokopiennych jabłoni.