Naturalne Wzgórze Parkowe ( 184 m n.p.m.), usytuowane jest w południowej części Strzelina. W całości objęte parkiem. Północną granicę wyznacza rzeka Oława i usypany wzdłuż jej koryta wał przeciwpowodziowy. Od zachodu i południa otaczają pola uprawne i łąki. Część północna parku zlokalizowana jest na płaskim terenie i przecina ją płaska aleja, biegnąca z północy na południe. Po zachodniej stronie drogi znajduje się stadion sportowy. Pozostała część partii północnej poprzecinana jest dróżkami spacerowymi, poprowadzonymi między trawnikami. W części tej znajdują się liczne ławki i lampy. Ciągi piesze są asfaltowe lub wysypane żwirem. Część południową parku stanowi naturalne wzgórze, na szczyt którego prowadzą liczne drogi i ścieżki obsadzone alejami. W tej części parku znajdują się granitowe ławy, obeliski.Szczególnie interesujące są skalne grzyby z końca XIX wieku. Właścicielem terenu parku jest Urząd Miasta i Gminy w Strzelinie oraz Maria i Mieczysław Jurewiczowie (część Wzgórza Parkowego przy hotelu). Zarząd nad terenami zielonymi sprawują właściciele a nad terenem sportowym Ośrodek Sportu i Rekreacji.
Obszar parku podzielono na tereny zieleni, których powierzchnia kształtuje się następująco:
• dolna część Parku wraz ze Wzgórzem Wietnamskim - 1,67 ha
• Wzgórze Parkowe (Maryjne) - 5,0 ha
• zieleniec koło lodowiska - 0,33 ha
Ogólna powierzchnia wynosi więc 7,0 ha.
Park wpisany jest do rejestru zabytków .

Wzgórze Parkowe obsadzone jest drzewostanem mieszanym. Znajdują się tu zarówno drzewa iglaste jak i liściaste. Oprócz funkcji rekreacyjnej pełni on również funkcje ochronne, osłaniając na stromych stokach glebę przed erozją wodną. Wzgórze obsadzone jest jednorodnym wiekowo drzewostanem liczącym około 90 lat. W części południowej przeważa drzewostan akacjowy pochodzący z samosiewu i odrośli. Możemy tam spotkać rośliny: robinia akacjowa (Robinia pseudoacacia), dąb szypułkowy (Quercus robur), klon pospolity (Acer platanoides), klon jawor (Acer pseudoplatanus), sosna czarna (Pinus nigra), lipa drobnolistna (Tilia cordata), buk zwyczajny (Fagus sylvatica), grab pospolity (Carpinus betulus), kasztanowiec zwyczajny (Aesculus hippocastanum), modrzew europejski, (Larix decidua), świerk pospolity (Picea abies), daglezja zielona (Pseudotsuga menziesii). Na szczycie wzgórza znajduje się wiele młodych brzóz brodawkowatych (Betula pendula). Wśród roślinności porastającej wzgórze znajdują się też gatunki aklimatyzowane np. krzewy jałowca chińskiego (Juniperus chinensis), sabińskiego (Juniperus sabina) i skalnego (Juniperus scopulorum).
W części północnej parku występują drzewa starsze, liczące od 120-150 lat, głównie lipy, klony, dęby i wierzby. Najmłodsze wiekowo drzewa i krzewy znajdują się w północno-wschodniej części parku.
Najczęściej występujące krzewy to: głóg jednoszyjkowy (Crataegus monogyna), śnieguliczka biała (Symphoricarpos albus), bez czarny (Sambucus nigra). Żywopłoty wokół hotelu wykonane są z bukszpanu zwyczajnego (Buxus sempervirens). Brak jest na terenie parku pomników przyrody. Objęty ochroną gatunkową jest spotykany cis pospolity (Taxus baccata). Wiosną można obserwować kwitnące zwiastuny wiosny, takie jak: śnieżyczka przebiśnieg (Galanthus nivalis) oraz zawilec gajowy (Anemone nemorosa), które są objęte ochroną gatunkową. W parku można spotkać puhacza, sówki, bażanty, dzięcioły, wiewórkę czarną.

Historia
Wzgórze Parkowe zwane jest również Wzgórzem Maryjnym. Nazwa Strzelin wywodzi się od słowiańskiego wyrazu “streła” – strzała. Legenda głosi, że to właśnie ze Wzgórza Maryjnego żona Bolka I Świdnickiego wypuściła strzałę z łuku wskazując tym miejsce budowy miasta (ratusza)
Jednym z pierwszych śladów bytności człowieka na ziemi strzelińskiej stanowi pochodzący z epoki brązu toporek miedziany znaleziony na Wzgórzu Maryjnym przy hotelu.
Protoplaści dzisiejszego towarzystwa Wzgórz Strzelińskich – Strehlener Bergeverein założyli park na wzgórzu Św. Marii w 1892 r. Podstawowe nasadzenie w parku to całe aleje kasztanowców, robinii akacjowych oraz okazy dębów i lip. Wówczas też wytyczono aleje spacerowe i wzniesiono kawiarenkę w stylu pałacyku myśliwskiego. Park stanowił wówczas miejsce zabaw i odpoczynku na powietrzu oraz rekreacji i turystyki. Góra Parkowa (Góra Św. Marii, Wzgórze Maryjne) daje bowiem początek głównemu grzbietowi Wzgórz Strzelińskich i stanowi początek trasy na Gromnik.
Najwcześniej zagospodarowaną częścią parku jest partia północna – termin ten przypada na lata 60-te XIX wieku. Na początku XX w. park powiększono zalesiając wzgórze i budując willę w stylu rustykalnym. Z tego czasu pochodzą kamienne stoły i obeliski znajdujące się na terenie parku.
Na szczycie Wzgórza Maryjnego znajduje się też kamień związany z legendą o obecności w Strzelinie Marii, która wraz z Jezusem uciekała przed Herodem. Na kamieniu tym są odciski – wg jednych rozmówców – kopyta osiołka, a wg innych źródeł – pięty Marii oraz ślady stóp małego Jezusa. Są też w Strzelinie osoby, które słyszały jeszcze inne wersje legendy – w miejscu, w którym znajduje się kamień ludność słyszała głos Marii, ostrzegający przed trudnymi czasami i niebezpieczeństwem (było to przed wojnami husyckimi). Na kamieniu tym wyryte są litery: “A.D. 1677” – dalszy ciąg znaków jest nieczytelny. Podobno kiedyś była tam też kapliczka a Wzgórze Maryjne było celem pielgrzymek ludności Śląska.
źródło :

Park miejski w Strzelinie, założony na naturalnym wzgórzu, usytuowany jest w południowej części miasta. Północną granicę wyznacza rzeka Oława i usypany wzdłuż jej koryta wał przeciwpowodziowy. Od zachodu i południa park otaczają pola uprawne i łąki. Część północna parku zlokalizowana jest na płaskim terenie i przecina ją płaska aleja, biegnąca z północy na południe. Po zachodniej stronie drogi znajduje się stadion sportowy.

Pozostała część partii północnej poprzecinana jest dróżkami spacerowymi, poprowadzonymi między trawnikami. W części tej znajdują się liczne ławki i lampy. Ciągi piesze są asfaltowe lub wysypane żwirem. Część południową parku stanowi naturalne wzgórze, na szczyt którego prowadzą liczne drogi i ścieżki obsadzone alejami. W tej części parku znajdują się granitowe ławy, obeliski. Na wierzchołku wzniesienia wybudowano willę.

Właścicielem terenu parku jest Urząd Miasta i Gminy w Strzelinie oraz p. Maria i Mieczysław Jurewiczowie (część Wzgórza Parkowego). Zarząd nad terenami zielonymi sprawują właściciele a nad terenem sportowym Ośrodek Sportu i Rekreacji.

Obszar parku podzielono na tereny zieleni, których powierzchnia kształtuje się następująco:
• dolna część Parku wraz ze Wzgórzem Wietnamskim - 1,67 ha
• Wzgórze Parkowe (Maryjne) - 5,0 ha
• zieleniec koło lodowiska - 0,33 ha
Ogólna powierzchnia wynosi więc 7,0 ha.
Park wpisany jest do rejestru zabytków pod nr 550/W z dnia 27.12.84r.
Protoplasci dzisiejszego towarzystwa Wzgórz Strzelińskich – Strehlener Bergeverein założyli park na wzgórzu Św. Marii (184 m n.p.m.) w 1892 r. Podstawowe nasadzenie w parku to całe aleje kasztanowców, robinii akacjowych oraz okazy dębów i lip. Wówczas też wytyczono aleje spacerowe i wzniesiono kawiarenkę w stylu pałacyku myśliwskiego. Park ten wówczas stanowił miejsce zabaw i odpoczynku na powietrzu oraz rekreacji i turystyki. Góra Parkowa (Góra Św. Marii, Wzgórze Maryjne) daje bowiem początek głównemu grzbietowi Wzgórz Strzelińskich i stanowi początek trasy na Gromnik.

Najwcześniej zagospodarowaną częścią parku jest partia północna – termin ten przypada na lata 60. XIX wieku. Na początku XX w. park powiększono zalesiając wzgórze i budując willę w stylu rustykalnym. Z tego czasu pochodzą kamienne stoły i obeliski znajdujące się na terenie parku.

Na szczycie Wzgórza Maryjnego znajduje się też kamień związany z legendą o obecności w Strzelinie Marii, która wraz z Jezusem uciekała przed Herodem. Na kamieniu tym są odciski – wg jednych rozmówców – kopyta osiołka, a wg innych źródeł – pięty Marii oraz ślady stóp małego Jezusa. Są też w Strzelinie osoby, które słyszały jeszcze inne wersje legendy – w miejscu, w którym znajduje się kamień ludność słyszała głos Marii, ostrzegający przed trudnymi czasami i niebezpieczeństwem (było to przed wojnami husyckimi). Na kamieniu tym wyryte są litery: “A.D. 1677” – dalszy ciąg znaków jest nieczytelny. Podobno kiedyś była tam też kapliczka a Wzgórze Maryjne było celem pielgrzymek ludności Śląska. Uważamy, że wyjaśnienie tych legend byłoby bardzo ciekawą pracą dla historyków.

Obecnie park służy mieszkańcom Strzelina jako miejsce odpoczynku, w hotelu “Maria” odbywają się spotkania towarzyskie (bardzo często mieszkańców przedwojennego Strzelina) a na terenach ogrodowych – imprezy sportowe, dożynki, obchody Dni Strzelina.

Na naturalnym wzgórzu, w południowym fragmencie miasta zasadzono drzewostan mieszany, znajdują się w nim zarówno drzewa iglaste jak i liściaste.. Oprócz funkcji rekreacyjnej pełni on również funkcje ochronne, osłaniając na stromych stokach glebę przed erozją wodną. Wzgórze obsadzone jest jednorodnym wiekowo drzewostanem liczącym około 90 lat. W części południowej przeważa drzewostan akacjowy pochodzący z samosiewu i odrośli.

Możemy tam spotkać rośliny: robinia akacjowa (Robinia pseudoacacia), dąb szypułkowy (Quercus robur), klon pospolity (Acer platanoides), klon jawor (Acer pseudoplatanus), sosna czarna (Pinus nigra), lipa drobnolistna (Tilia cordata), buk zwyczajny (Fagus sylvatica), grab pospolity (Carpinus betulus), kasztanowiec zwyczajny (Aesculus hippocastanum), modrzew europejski, (Larix decidua), świerk pospolity (Picea abies), daglezja zielona (Pseudotsuga menziesii). Na szczycie wzgórza znajduje się wiele młodych brzóz brodawkowatych (Betula pendula). Wśród roślinności porastającej wzgórze znajdują się też gatunki aklimatyzowane np. krzewy jałowca chińskiego (Juniperus chinensis), sabińskiego (Juniperus sabina) i skalnego (Juniperus scopulorum).

W części północnej parku występują drzewa starsze, liczące od 120-150 lat, głównie lipy, klony, dęby i wierzby. Najmłodsze wiekowo drzewa i krzewy znajdują się w północno-wschodniej części parku.

Najczęściej występujące krzewy to: głóg jednoszyjkowy (Crataegus monogyna), śnieguliczka biała (Symphoricarpos albus), bez czarny (Sambucus nigra). Żywopłoty wokół hotelu wykonane są z bukszpanu zwyczajnego (Buxus sempervirens). Brak jest na terenie parku pomników przyrody. Objęty ochroną gatunkową jest spotykany cis pospolity (Taxus baccata).

Również w warstwie runa nie spotykamy cennych roślin. Jedynie wiosną możemy obserwować kwitnące zwiastuny wiosny, takie jak: śnieżyczka przebiśnieg (Galanthus nivalis), objęte ochroną gatunkową, oraz zawilec gajowy (Anemone nemorosa). Fauna parku jest bardzo uboga, nie spotykamy tam ani rzadkich ani cennych zwierząt.

14 sierpnia 2013 r. Park Miejski otrzymał imię Armii Krajowej. Z tej okazji odbyło się odsłonięcie pomnika upamiętniającego tę uroczystość. Pamiątkowy kamień umiejscowiony jest przy wejściu do Parku od strony pl. Pokoju.

na podst.

Hotel Maria jest usytuowany na Wzgórzu Parkowym zwanym również Wzgórzem Maryjnym, znajdującym się w miejscowości Strzelin. Nazwa miasta wywodzi się od słowiańskiego wyrazu “streła” – strzała. Legenda głosi, że to właśnie ze Wzgórza Maryjnego żona Bolka I Świdnickiego wypuściła strzałę z łuku wskazując tym miejsce budowy miasta (ratusza).
Protoplaści dzisiejszego Towarzystwa Wzgórz Strzelińskich – Strehlener Bergeverein założyli park na wzgórzu Św. Marii (184 m n.p.m.) w 1892 r. Podstawowe nasadzenie w parku to całe aleje kasztanowców, robinii akacjowych oraz okazy dębów i lip. Wówczas też wytyczono aleje spacerowe i wzniesiono kawiarenkę w stylu pałacyku myśliwskiego.
Na początku XX w. park powiększono zalesiając wzgórze i budując willę w stylu rustykalnym. Z tego czasu pochodzą kamienne stoły i obeliski znajdujące się na terenie parku.
Po 1945 historia przedwojennej willi na szczycie wzgórza jest mało znana. W roku 1989 obiekt był już całkowicie zdewastowany i wymagał rozbiórki. W bardzo złym stanie znajdowało się również całe wzgórze parkowe.
W roku 1990 Maria i Mieczysław Jurewiczowie rozpoczęli na Górze Parkowej budowę hotelu. Cały zamysł i koncepcja architektoniczna hotelu jak również roboty budowlane są dziełem Mieczysława Jurewicza. Z przedwojennej willi w stylu rustykalnym pozostał zaledwie fragment tarasu oraz głównej sali restauracyjnej. Przebudowane zostały również ścieżki i drogi dojazdowe na szczycie wzgórza. Powstały klomby, fontanny i urokliwe aleje.
Obiekt został oddany do użytku w Sylwestra 1992 r
W roku 2007 rozpoczęta została rozbudowa hotelu. W jej wyniku ilość miejsc noclegowych powiększyła się prawie dwukrotnie (do 30 pokoi). Powstała również okazała sala bankietowo - konferencyjna, a w piwnicach wygospodarowane zostało miejsce na niewielki basen z pomieszczeniem do odnowy biologicznej.