Drewniany dwór, z zespołem towarzyszących mu zabudowań, istniał w Niechanowie już w XVII i 1 połowie XVIII w. Nowe założenie pałacowe zrealizowane zostało w latach 80. XVIII w., na południowo zachodnim krańcu wsi. Za reprezentacyjną bramą mieścił się honorowy dziedziniec, ujęty po bokach oficynami, oraz podjazd przed głównym wejściem do rezydencji. W tylnej części założenia rozplanowano ogrody.

Układ ten został zatarty wprowadzanymi później zmianami, podobnie jak wygląd elewacji frontowej pałacu, do której na przełomie XVIII i XIX w. dostawiono monumentalny, kolumnowy portyk nadający budowli cechy klasycyzmu.

Dwukondygnacyjny pałac jest budowlą murowaną, otynkowaną, założoną na prostokątnym rzucie. Przyziemie wykonano znacznie niższe niż piętro, które pełniło funkcję reprezentacyjnego piano nobile. Elewacje, pokryte dziś gładkim tynkiem, po kolejnych wadliwie przeprowadzonych remontach pozbawione są niemal detalu dekoracji architektonicznej. Elewację frontową kształtowały pierwotnie trzy płytkie ryzality o zaokrąglonych narożach. Środkowy, mieszczący główne wejście, został w późniejszym okresie przesłonięty portykiem. Zachowane są dwa boczne, trójosiowe, zwieńczone niskimi attykowymi szczytami o falisto-uskokowej linii spływów, z eliptycznym otworem w partii centralnej.

Wnętrza pałacu zostały całkowicie przekształcone oraz pozbawione wystroju podczas remontu w latach 1965-66. Pierwotnie wnętrze było dwutraktowe, z obszernym westybulem na osi, mieszczącym schody prowadzące na reprezentacyjną kondygnację piętra. Tam, w części środkowej, znajdował się wielki salon zajmujący znaczną część tylnego traktu. Po bokach rozmieszczono ciąg amfiladowo połączonych pomieszczeń. Wnętrza pokryte były sztukateriami i być może polichromią.

Podczas przebudowywania pałacu zmieniano również jego otoczenie. Pierwotny honorowy dziedziniec przed elewacją frontową włączony został w XIX w. do nowo zakomponowanego krajobrazowego założenia parkowego.

Za: