Kamienica powstała w XVIII wieku dla nieznanych właścicieli. Prawdopodobnie została nadbudowana w I połowie XIX wieku. W XIX wieku przeszła na własność rodziny żydowskiej. Po II wojnie światowej przeszła na własność Skarbu Państwa, a w 1993 roku została skomunalizowana. Budynek murowany, fundamenty z cegieł i kamieni wapiennych, natomiast ściany wewnętrzne i zewnętrzne z cegieł ceramicznych pełnych. Stropy są płaskie, sklepienia kolebkowo-krzyżowe na parterze. Konstrukcja dachowa drewniana, dach pokryty blachą stalową ocynkowaną. Okna witrynowe na parterze, ościeżnicowe, dwuskrzydłowe, czterokwaterowe. Drzwi jednoskrzydłowe, płycinowe. Kamienica wybudowana jest na planie prostokąta z dwoma aneksami od południa. Układ wnętrza jest dwutraktowy z pierwotnie przelotową sienią na skrajnej zachodniej osi, dwudzielny. Bryła budynku jest prostopadłościenna, nakryta dwuspadowym dachem, w którym znajdują się 2 lukarny z półkolistymi szczytami. Od południa bryła kamienicy jest rozczłonkowana dwu-i trzykondygnacyjnymi aneksami, nakrytymi dachami pulpitowymi. Pierwotny układ wnętrza z przelotową sienią na osi jest w zasadzie zachowany. W wystroju brak ciekawszych elementów Za