Zespół pałacowo-parkowy Potulickich, składa się z klasycystycznego pałacyku oraz zabudowań oficyny dworskiej, wozowni, oranżerii i lodowni. Wzniesiony w miejscu wcześniejszego dworu dla dr Józefa Czekierskiego i jego żony Ludwiki Mielewskiej ok. 1820 r. Generalny remont w latach 70. XIX w. z inicjatywy Józefa Epsteina (wg B. Mielczarka jest to okres powstania pałacyku) powiązany z realizacją założenia parkowego wg proj. Karola Sparmana. Od 1893 r. w rękach Jadwigi z Wołowskich Potulickiej i hr. Antoniego Potulickiego. Przeprowadzona zostaje przebudowa pałacyku i założenia parkowego wg projektu Waleriana Kronenberga. Zespół pałacowo-parkowy pomimo późniejszych przemian stanowi najstarszy element przestrzenny dzisiejszego Pruszkowa i świadectwo jego dworsko-folwarcznej genezy. Jest też przykładem stopniowej ewolucji dworu wiejskiego, siedziby właściciela dóbr, która po kolejnych parcelacjach zmierza w kierunku podmiejskiej rezydencji. Obecnie obiekty pełnią funkcje użyteczności publicznej (Urząd Stanu Cywilnego i Muzeum Starożytnego Hutnictwa Mazowieckiego wraz z otaczającym je parkiem miejskim). Stan zachowania pałacyku jest dobry, uporządkowana jest przestrzeń podjazdu od frontu. Zakończyły się prace rewaloryzacyjne budynku oficyny wraz z wozownią (2013 r.). Prac remontowych wymaga budynek lodowni.
Dwór Potulickich, pl. Jana Pawła II 1, klasycystyczny (ok. 1860 r.), stanowiący wraz z rozległym parkiem i kompleksem stawów zespół zabytkowy. Po II wojnie siedziba organów władzy ludowej, pogotowia ratunkowego; dziś urząd stanu cywilnego. Stan idealny, po remoncie kapitalnym (2003-2004).