Hermanice – niegdyś wioska – od 1939 r. stanowią dzielnicą Ustronia. Położone są na północ od centrum miasta, w dolinie, po lewej stronie rzeki Wisły. Powstały mniej więcej w tym samym czasie co Ustroń, czyli około 1305 r. – wtedy pojawiła się o nich pierwsza wzmianka. Jak podają historycy, Hermanice zostały założone przez rycerza książęcego Hermana – stąd wzięła się nazwa. Od połowy XVII w. były w posiadaniu cieszyńskich rodów szlacheckich, m.in. Goczałkowskich. Z tego okresu zachował się tam zabytkowy dwór z drugiej połowy XVIII w., ich ziemiańska siedziba.
W Hermanicach istniała dawniej „Kolonia” robotnicza, która została zbudowana w latach 1865-1870 dla pracowników Arcyksiążęcego Zakładu Budowy Maszyn w Ustroniu (Erzherzoglich Maschinenbau-Anstat Ustron). Osiedle powstało z inicjatywy inżyniera Emila Kuhlo (1833-1886), ówczesnego zarządcy tejże fabryki, który dbał również o dobrobyt swoich pracowników. Tworzyło go 21 murowanych, parterowych, czteromieszkaniowych domków, mogących łącznie pomieścić 80 rodzin. Budynki te miały przypisane następujące numery: 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 87, 88, 89, 90, 91, 92, 93, 94, 100, 101, 102, 106. Po 1945 r. wielokrotnie przebudowywane, dziś zatraciły już swój pierwotny charakter. Status materialny dawnych mieszkańców „Kolonii” nie pozwalał im na posiadanie krowy, dlatego koza, wypasana na pobliskim kamieńcu nad Wisłą, była jedyną żywicielką rodziny – stąd wzięła się nazwa „Cigensztat”.
Osiedle zamyka się w kwartale, który flankują obecne ulice: Skoczowska, Dominikańska, Jana Sztwiertni i Pawła Stellera.
Tekst opracowała: Bożena Kubień