Koloruj
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Centrum › ul. Piotrkowska › Bazylika archikatedralna św. Stanisława Kostki |
Lata 1942-1944 , Łódź
|
Na stronie od 2008 grudzień
17 lat 6 miesięcy 7 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Największy łódzki kościół i najwyższy budynek w Łodzi - wieża ma 104,5 m wysokości.
Komitet budowy powołano już w 1895 r., w jego skład weszli najwięksi łódzcy fabrykanci: Juliusz Teodor Heinzel baron Hohenfels, Edward Herbst, Juliusz Kunitzer, Józef Richter i Adolf Hoffrichter. Kamień węgielny poświęcił 16 czerwca 1901 arcybiskup warszawski Wincenty Chościak-Popiel. Murowany, wykonany z nieotynkowanej jasnożółtej cegły (w tzw. stylu Rohbau) budynek kościoła wybudowano w latach 1901-1912 według projektu łódzkiej (niemieckiej) spółki "Wende i Zarske", Współautorem projektu był architekt berliński Emil Zillmann, z niewielkimi korektami architektów: Dziekońskiego z Warszawy i Odrzywolskiego z Krakowa. Trójnawowa bazylika wzorowana jest na niemieckiej katedrze w Ulm.
Do 1912 roku udało się wybudować gmach kościoła i oddać go wiernym do użytku. Zabrakło jeszcze głównego akcentu wysokościowego, czyli wieży. Dociągnięto ją do poziomu korony murów, na wysokość 50 m. Rozpoczęła się wojna i prace przerwano. Wznowiono je w 1924 r., kiedy wewnątrz "kikuta" wieży zamontowano stalową konstrukcję podtrzymującą dzwon "Zygmunt". U podstawy murów pojawiło się jednak pęknięcie, które pod znakiem zapytania postawiło możliwość wznoszenia wysokiego iglicowego hełmu według pierwotnego projektu. Rozwiązanie znalazł architekt Józef Kaban. Zaprojektował on lekką stalowo - żelbetową konstrukcję o nowocześniejszej formie niż to miało być wcześniej. Ostatecznie jego projekt został zrealizowany i w 1927 roku kościół, już wtedy katedralny, przybrał formę jaką znamy do dziś.
Źródło:
Najstarszy zachowany obiekt fabryczny w Łodzi.
Budynek został wzniesiony przez władze rządowe Królestwa Polskiego w 1825 z przeznaczeniem na manufakturę włókienniczą. Mieściły się tu: bielnik, krochmalnia, suszarnia, folusz i magiel. Zakład przekazano w administrację najpierw Karolowi Mayowi, a następnie Danielowi Illowi, by w 1828 sprzedać go Tytusowi Kopischowi – przybyłemu z Kowar na Dolnym Śląsku kupcowi i przedsiębiorcy lniarskiemu. Kopisch rozbudował zakład korzystając z pomocy rządowej Królestwa i sprowadził tkaczy lnu ze Śląska tworząc z manufaktury jeden z większych zakładów lniarskich w Królestwie. W latach 1828-1829 wybudowano w stylu klasycystycznym dom mieszkalny Tytusa Kopischa. Pozostałości pierwszego bielnika znajdują się obok, w niewysokim, otynkowanym budynku.
W bielniku uszlachetniano i wykańczano tkaniny lniane, potem tylko bawełniane. Po powstaniu listopadowym zakład podupał i przestał liczyć się na łódzkim rynku. Od lat 70. XIX wieku właścicielem obiektu był Karol Wilhelm Scheibler.
Obecnie dawny dom Kopischa jest siedzibą Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa UMŁ.
Źródło:
* W 1827 roku nazywała się Przędzalniana, natomiast w okresie między rokiem 1837 a 1915 – Emilii.
* W latach 1915–1918 posługiwano się zniemczoną nazwą Emilienstrasse. Po wojnie powrócono do ul. Emilii, która przetrwała do roku 1935. Wtedy zyskała patrona–pierwszego biskupa łódzkiego Wincentego Tymienieckiego.
* W 1940 r. okupant zmienia nazwę na Nibelungenstrasse.
* Nazwa Tymienieckiego funkcjonowała powojnie już tylko do 1951 roku. Potem zmieniono ją na 8 Marca.
* W 1990 roku w pierwszej kolejności została zdekomunizowana. Na tablice wrócił biskup.
Ulica już w 1860 roku była częściowo wybrukowana. W latach 1916-1917 bruk pojawił się na odcinku od Kilińskiego do Przędzalnianej. W 1938 roku została podłączona kanalizacja.
Tymienieckiego jest główną arterią Księżego Młyna.
Widok z ulicy Henryka Sienkiewicza na centrum Łodzi
* Pierwotnie, czyli od 1827 roku, była to ul. Dzika;
* W latach 1888-1917 nazywała się ona Mikołajewska i Nikołajewska;
* W latach 1917-1940 nazwę zmieniono na Henryka Sienkiewicza;
* Niemcy przemianowali ulicę na Schiller Strasse (1939-1940) i na Koenig Heinrich Strasse (19401944);
* W 1945 roku powróciła ul. Sienkiewicza.
W 1988 roku ul. Sienkiewicza wchłonęła dawną ul. Boczną. Prawdopodobnie jeszcze przed końcem XIX wieku ulica była wybrukowana drewnianą kostką. To nie miało nic wspólnego z oszczędzaniem na nawierzchni ulic. Drewniana kostka w nocy znakomicie wytłumiała odgłosy przejeżdżających platform konnych, powozów i dorożek. Fabrykanci chcieli w nocy wypoczywać po trudach pracy. Dopiero na przełomie lat 1916-1917 wybrukowano kostką kamienną odcinek od ul. Pustej (dziś Wigury) na południe i od ul. Nawrot do Dzielnej (dziś Narutowicza).
W 1937 roku mieszkańcy Sienkiewicza doczekali podłączenia do kanalizacji miejskiej.
Wikipedia