Bastion nr 7 jest jednym z siedmiu nasypów ziemnych dawnych fortyfikacji Zamościa. W latach 1825 - 1830 w szyi bastionu zbudowano piętrowy, murowany nadszaniec (kawaler) o długości 94 m z wewnętrzną fosą o szerokości 3 m. Był najpoważniejszym punktem wewnętrznego obwodu obrony twierdzy. Cały system przejść wewnętrzych umożliwiał dobrą komunikację z innymi elementami obronnymi. Znajdowały się w nim galerie strzelnicze, kazamaty i przestrzenne klatki schodowe. Do wciągania dział służyły liczne pochylnie. Nadszaniec pełnił funkcję obronną, koszar dla załogi twierdzy, a kazamaty wykorzystywano jako więzienie wojskowe. Od 1866 roku na mocy nakazu cara Aleksandra II Romanowa Nadszaniec był wykorzystywany jako koszary dla wojska rosyjskiego do 1915 roku, a w czasie I wojny światowej przez wojska austriackie.W okresie międzywojennym zajmowany był przez 3 PAL stacjonujący w Zamościu. Po zakończeniu wojny służył jako magazyn dla zakładów i instytucji. Od 1992 roku pełni funkcję hali targowej, a podziemia udostępnione są zwiedzającym, na imprezy artystyczne i towarzyskie.
Budynek murowany z czerwonej cegły, elementy dekoracji architektonicznej wykonane z piaskowca. Stropodach przykryty nasypem ziemnym. Strop śródkondygnacyjny nowy, górna kondygnacja sklepiona kolebkowo. Zachowana pochylnia do wtaczania dział. Otwory o wykroju półkolistym i prostokątnym, kamienne rzygacze. Bryła budynku dwukondygnacyjna, przykryta nasypem ziemnym, brak danych na temat podpiwniczenia. Pierwotnie zintegrowana funkcjonalnie z przylegającymi kurtynami i barkami bastionu / zrekonstruowanymi/. Wnętrze przekształcone z zachowaną czytelnością dawnego układu. Do odnotowania zachowana pochylnia do przetaczania dział.