Teolog, duszpasterz, biskup sandomierski, kandydat na ołtarze.
Urodził się 10 czerwca 1902 r. w Jedlińsku k. Radomia. Uczył się w Radomiu,a następnie w seminarium duchownym w Sandomierzu. Święcenia kapłańskieprzyjął w 1924 r.
Był wybitnie uzdolniony. Kontynuował studia na Papieskim UniwersytecieGregorianum w Rzymie, gdzie w 1925 r. uzyskał doktorat z filozofii,a w 1928 r. - z teologii. Po powrocie do kraju od 1929 r. pełnił funkcjęwykładowcy i ojca duchownego w seminarium w Sandomierzu. W 1941 r. na własną prośbę przeszedł do pracy duszpasterskiej. Pracowałw parafiach w Baćkowicach, w Radomiu i w Koprzywnicy. W 1957 r. został biskupem pomocniczym sandomierskim. W roku 1967 r. pośmierci bp. sandomierskiego Jana Lorka, został wikariuszem kapitulnym,a w 1968 r. - administratorem apostolskim diecezji. Kierował nią do śmierci.
Jego zdecydowana i odważna postawa podczas podsycanego przez komunistycznewładze 6-letniego konfliktu o parafię w Wierzbicy, doprowadziłado uspokojenia sytuacji i zachowania parafii w łączności z Kościołemkatolickim. Karą dla niepokornego biskupa była niezgoda na jego nominacjęna ordynariusza sandomierskiego, a także odmowa wydania paszportu, przez conie mógł uczestniczyć w obradach Soboru WatykańskiegoII. Władze szykanowały też diecezję poprzez np. wcielanie do wojska alumnów, czyograniczanie przydziału papieru dla kurii.
Jako administrator apostolski, de facto kierujący diecezją, bo Gołębiowskiprzyczynił się do wielkiego ożywienia religijnego. Organizował tygodniebiblijne, powołaniowe, ekumeniczne. Wspierał działalność charytatywnąi trzeźwościową. Doprowadził do koronacji 3 słynących łaskami obrazów MatkiBożej - w Studziannie (1968 r.), w WysokimKole (1974 r.) i w Błotnicy (1977 r.).
Opublikował ponad 650 kazań i pism teologiczno-duszpasterskich.
Zmarł niespodziewanie, 2 listopada 1980 r. podczas odprawiania Mszy św.w Nałęczowie.
