Karsibór jest osadą o metryce średniowiecznej. Pierwsze wzmianki pochodzą z 1242 r., kiedy to wieś zostaje nadana w lenno klasztorowi w Dargun; z tego okresu pochodziło klasztorne gospodarstwo rolne (1265 r.). Według spisu z 1523 r. do służby wojskowej z bronią zobowiązanych było 8 mieszkańców wsi; matrykuła z 1631 r. określa gospodarstwo wójta na 12 łanów. XVII-wieczne źródła odnotowały, że w 1630 r. nocował w Karsiborze król Szwecji Gustaw Adolf. Budowa w XVIII w. kanału Kaiserfahrt (ob. Kanał Piastowski) uczyniła z Karsibora wyspę. Z analizy materiałów źródłowych wynika, że wieś ta to wieś bauerska i rybacka; w połowie XIX w. (w dokumentach występują nazwy: Karsibor i Karsibour) należała do amtu czynszowego Świnoujście, była jedną z większych i bogatszych wsi w Kreise Usedom (powiat Wolin), leżała nad mniejszym ramieniem Świny zwanym Heidefahrt i Rick-Strom. W tym okresie (1865 r.) mieszkało w Karsiborze ok. 1200 osób, we wsi były 2 szkoły, 3 wiatraki (w dwóch z nich pracowały tartaki), gajówka dla nadzoru lasów państwowych. We wcześniejszym okresie znajdowało się tu nadleśnictwo, które po przejściu w ręce prywatne i połączone z zakupionym gospodarstwem bauerskim utworzyło duży zakład rolny. Na pocz. XIX w. liczba bauerów-rybaków i bauerów wynosiła odpowiednio: 26, 16, było też 25 chłopów zagrodowych z wyjątkiem jednego z nich, wszyscy posiadali wójtą lennego, po późniejszych podziałach powstało 120 stanowisk biedniackich i zagrodniczych. Z uwagi na słabe grunty, plony nie należały do najwyższych; hodowano głównie bydło i nierogaciznę, dla owiec brakowało odpowiednich pastwisk. Gospodarstwa kasiborskie zaopatrywały głównie Świnoujście. Rybołóstwo traktowano jako zajęcie dodatkowe. W 1892 roku, na wyspie mieszkało 1125 osób, a w 1939 roku - 1295 (źródło: zabytek.pl, mgr M. Witek).