Pomnik oficerów-lojalistów poległych w Noc Listopadową – nieistniejący już pomnik upamiętniający siedmiu polskich oficerów wiernych monarsze, poległych z rąk powstańców w Noc Listopadową.

W pierwszą noc powstania listopadowego śmierć poniosło 6 generałów: Ignacy Blumer, Maurycy Hauke, Józef Nowicki, Stanisław Potocki, Tomasz Jan Siemiątkowski, Stanisław Trębicki, oraz pułkownik Filip Nereusz Meciszewski, umieszczenie tych nazwisk na pomniku zaproponował generał Rautenstrauch.

Pomnik stanął w 1841 roku na Placu Saskim w Warszawie - uroczyste odsłonięcie nastąpiło dnia 29 listopada 1841 r.. Przybrał on formę 30-metrowego (25 łokci) obelisku z lanego żelaza, stojącego na ośmiokątnej podstawie z szarego marmuru krajowego z okolic Słupcy o średnicy 30 łokci. Na podstawie znajdował się piedestał z żelaza, podparty ośmiu skarpami, przy których umieszczono osiem spiżowych lwów w pozycji leżącej. Wszystkie boki piedestału pokryte były napisami w języku polskim i rosyjskim. Górną część obelisku zdobiły cztery pozłacane laury. Wewnątrz obelisku znajdowały się schody kręcone, a u jego podstaw cztery dwugłowe złocone orły. Rzeźby lwów i orłów odlano ze spiżu przetopionego z armat zdobytych na powstańcach.

Architektem pomnika był Antonio Corazzi, części lane wykonane zostały przez giserów Kimensa i Jenkera, rzeźbiarz - Konstanty Hegel wymodelował 8 lwów i 4 orły, bronzownik Trouve dokonał złocenia, cyzelowania i wykończenia ozdób spiżowych. Szkice wykonał własnoręcznie car Mikołaj I. Pomnik nosił skomponowany przez cara polski napis Polakom poległym w 1830 roku za wierność swemu Monarsze. Na budowę zużyto 3460 cetnarów żelaza i 45 000 funtów spiżu i brązu a całkowity koszt pomnika wyniósł 302 900 zł.

Pomnik nie cieszył się popularnością wśród warszawiaków, którzy raczej powstańców uważali za bohaterów godnych pomników. W 1899 roku pomnik został przeniesiony w związku z budową prawosławnego soboru św. Aleksandra Newskiego na mniej eksponowane miejsce na Placu Zielonym (obecnie Plac Dąbrowskiego), gdzie carska policja miała kłopoty z jego dopilnowaniem, gdyż co rusz pojawiały się na nim obelżywe napisy.
W 1914 r. pomnik był dwukrotnie uszkodzony: najpierw w 10.1914 r. na skutek akcji bojowców powiązanych z POW a następnie pod koniec listopada 1914 r., w wyniku niemieckiego nalotu. Uszkodzenia te były jednak nieznaczne. W kwietniu 1917 roku pomnik został rozebrany za zezwoleniem okupacyjnych władz niemieckich, które udzieliły go dopiero po abdykacji cara Mikołaja II.

Pomnik poświęcono:

• генералам/generałom

o Маурицию Гауке (польск. Maurycy Hauke), o Станиславу Потоцкому (польск. Stanisław Potocki), o Йозефу Новицкому (польск. Józef Nowicki), o Игнацы Блюмеру (польск. Ignacy Blumer), o Станиславу Трембицкому (польск. Stanisław Trębicki), o Томешу Яну Сементковскому (польск. Tomasz Jan Siemiątkowski)

• полковнику/pułkownikowi

o Филипу Нереужу Мецишевскому (польск. Filip Nereusz Meciszewski).